Përse kryeministri, deputetët, ministrat, drejtuesit e institucioneve nuk i dërgojnë fëmijët e tyre në shkolla publike?
Kjo është pyetja më therëse, më demaskuese dhe më e vërteta që mund t’u bëhet sot atyre që na qeverisin. Sepse përgjigjja është e qartë dhe nuk kërkon as studime, as analiza të ndërlikuara: ata nuk kanë besim tek sistemi arsimor që vetë menaxhojnë dhe për të cilin vetë firmosin buxhetet, reformat dhe ligjet. Ata nuk kanë guximin t’ua lënë fëmijët e tyre në dorë mësuesve të lodhur, pa motivim, pa trajnime, të nëpërkëmbur nga një shtet që i sheh vetëm si shifër në paga e jo si misionarë të dijes.
A nuk është kjo hipokrizia më e madhe? Nga njëra anë del kryeministri e ministrat me fjalime për reformën në arsim, për shkollat “moderne” dhe “digjitale”, për projektet e reja me fasada luksoze. Nga ana tjetër, të njëjtët njerëz, fëmijët e tyre i çojnë në shkolla private elitare, disa prej të cilave kanë tarifa që janë të barabarta me pagën vjetore të një mësuesi. Me fjalë të tjera: ata prodhojnë ligje për fëmijët tanë, por privilegje për fëmijët e tyre.
Kjo është arsyeja pse duhet një ligj i thjeshtë, por i madh në kuptim: të gjithë funksionarët e lartë të shtetit – kryeministri, ministrat, deputetët, gjyqtarët e lartë, drejtuesit e institucioneve – të detyrohen t’i çojnë fëmijët e tyre në shkolla publike. Jo si dënim, por si një test moral dhe institucional. Sepse vetëm atëherë kur fëmija i një deputeti do të ulet në të njëjtën bankë me fëmijën e një punëtori ndërtimi, vetëm atëherë do të kuptojnë se si është realisht të studiosh në një klasë me 40 nxënës, me libra të prishur, me tualete që nuk funksionojnë dhe me një mësuese që punon në dy punë për të mbijetuar.
Imagjinoni një moment: nëse fëmija i kryeministrit do të duhej të mësonte në një shkollë ku çatia rrjedh, a do të rrinte qeveria duarkryq? Nëse fëmija i një ministri do të sëmurej nga mungesa e higjienës në shkollë, a do të vonoheshin investimet? Nëse fëmija i një deputeti do të humbiste orë mësimi sepse nuk ka laboratorë, a do të pranonin më justifikime? Sigurisht që jo. Atëherë do të shikonim një ndryshim rrënjësor, sepse për herë të parë, përgjegjësia nuk do të ishte vetëm abstrakte, por personale.
Ky ligj do të ishte më i vlefshëm se qindra reforma të shpallura me bujë në konferenca shtypi. Sepse kur politika lidhet direkt me jetën personale të pushtetarëve, atëherë ata nuk mund të fshihen më pas premtimeve boshe. Atëherë ata do të detyroheshin të ndërtojnë shkolla me kushte dinjitoze, të paguajnë mësuesit siç duhet, të përzgjedhin drejtues të aftë dhe të kthejnë sistemin arsimor publik në një krenari kombëtare, jo në një turp që të gjithë përpiqen ta shmangin.
Nëse ata kanë në dorë paratë e buxhetit, planifikimin, reformat dhe vendimmarrjen, atëherë duhet të jetojnë me pasojat e politikave të tyre. Përndryshe, gjithçka tjetër është vetëm teatër politik, ndërsa fëmijët tanë vazhdojnë të jenë viktimat e një sistemi që pushtetarët e konsiderojnë të pamjaftueshëm për të tyret, por “mjaftueshëm të mirë” për tanët.
Ky është dallimi i madh mes një shteti që shërben dhe një shteti që sundon. Dhe derisa të vijë dita kur pushtetarët tanë të shohin të ardhmen e fëmijëve të tyre në të njëjtat banka shkollore ku mësojnë fëmijët e qytetarëve të zakonshëm, çdo premtim për reformë do të mbetet vetëm një gënjeshtër tjetër e paketuar bukur.
