Besoj në një mënyrë të heshtur
të qenit në ndjesinë e pranisë së mendjes,
në hapësirën ku mendimet ndodhin,
por nuk merren shumë seriozisht.
Nuk ka kurrë heshtje
të barabartë.
Ka heshtje të ndryshme
Heshtje të rregullta
Heshtje të parregullta
Heshtje të rënda
Heshtje të lehta
Heshtje të zbehta
Heshtja të mbytyra
Heshtje të errëta
Heshtje të ndritura
Heshtje të frikshme
Heshtje të lumtura
Heshtje të akullta
Heshtje të zjarrta
Heshtje të hidhura
Heshtje të ëmbla.
Një “fjalor heshtjesh”
përmban shumë e më shumë
sesa një fjalor fjalësh.
Kam besim në vetëdije.
Besoj se nëse mendja mbahet gjithmonë
në vëmendje të heshtur, ajo bëhet si një pasqyrë.
Ajo fillon të pasqyrojë gjërat ashtu siç janë.
Të kesh besim në vetëdije do të thotë të mësosh të qëndrosh në praninë e mendjes dhe ta vlerësosh atë.
Kjo është praktika e vështirë por jo e pamundur.
Kur gjërat janë të vështira,
ulem me sytë hapur dhe e bëj mendjen të jetë sa më e pranishme, dhe pastaj përpiqem
edhe nëse nuk mund ta shohim veten në retrospektivë të ndiejmë se çfarë është vetëdija.
Mund të jetë shumë e bukur.
Edhe nëse vetëdija është thjesht një gjë e çastit,
që lind për shkak të syrit dhe një objekti të dukshëm,
ne mund ta njohim atë në përvojën tonë.
✍️Elisabeta. Vladi 🌹
