Thërmia mëndimesh:

Në valët e ndjenjës që ikën
Para meje shtrihet liqeni gri, i qetë, i heshtur, si një pasqyrë e turbullt e shpirtit tim. Është ai çast i ngrirë midis ditës dhe natës, kur drita dhe errësira përzihen, ashtu si kujtimet e mia që ngatërrohen me ëndrrat e lëna përgjysmë. Valët e tij të lehta vijnë e shkojnë pa ngut, duke u përplasur butësisht në breg, sikur të më ftonin të reflektoja mbi gjithçka që ishte dhe gjithçka që nuk do të jetë më.

Era e mbrëmjes kalon lehtë, duke përkëdhelur gjethet e paktë të pemëve pranë. Më kujton mënyrën se si dikur më prekje flokët, si një premtim i pashprehur, si një prekje që ndodhi dhe nuk ndodhi kurrë. Kujtimet janë ende këtu, të paftuara, të heshtura, duke më vështruar nga larg, sikur presin që t’i përqafoj ose t’i lë të ikin përgjithmonë. Por nuk di ç’të bëj me to.

E di që nesër do të jetë ndryshe. Dita e re do të fshijë gjithçka me një dritë të ftohtë dhe të pamëshirshme. Kjo ndjenjë që tani endet brenda meje, kjo luhatje mes asaj që ishte dhe asaj që mund të kishte qenë, do të zhduket, ashtu si fjalët që nuk u thanë kurrë, si premtimet që mbetën pezull në ajër dhe u tretën pa zë. Sikur të mund të kthehesha pas, sikur të mund të kapja atë çast të fundit, ndoshta do ta kisha ndryshuar fundin tonë. Por koha nuk ndalet, as nuk kthehet prapa.

Shi nis të bjerë, pika të vogla, të ftohta, rrëshqasin mbi duart e mia, mbi rrugën që shtrihet para meje, mbi stolat e zbrazët të parkut. Çdo pikë është një kujtim që rigjallërohet vetëm për t’u shuar sërish, një ndjenjë që zgjohet dhe më pas humbet në errësirë. Dikur ishim ne, të mbështetur këtu, duke qeshur, duke ëndërruar, duke menduar se gjithçka do të zgjaste përgjithmonë. Dhe tani… tani nuk jemi më.

Nata mbështjell gjithçka me heshtjen e saj të thellë. Liqeni vazhdon të lëkundet butësisht, yjet pasqyrohen mbi sipërfaqen e tij, duke më kujtuar sytë e tu dikur, ata sy që dikur më shihnin me një shkëlqim që tani ka shuar koha. A ndodhi vërtet gjithçka që kujtoj? Apo ishte thjesht një ëndërr, një mashtrim i ndjenjave, një histori që nuk e pati kurrë një fillim të vërtetë?

Era merr me vete gjethet e rëna, i shtyn larg, përtej ujit, përtej mbrëmjes, përtej gjithçkaje që mund të prek. Ndoshta kjo është mënyra se si ndjenjat largohen, pa paralajmërim, pa bujë, pa një lamtumirë të vërtetë. Dhe unë mbetem këtu, në brigjet e një ndjenje që po ikën, duke vështruar ujin që vazhdon të rrjedhë, duke dëgjuar zërin e heshtjes që më thotë se asgjë nuk mund të rikthehet më.
Një qetësi e thellë më mbështjell, si një pelerinë e padukshme që rëndon mbi supet e mia. Mendoj për gjithë ato fjalë që mbetën të pathëna, për gjithë ato ndjenja që nuk u rrëfyen kurrë, për gjithë ato çaste që kaluan pranë meje dhe unë nuk dija t’i mbaja. Më duket sikur koha më ka kaluar nëpër gishta, si rëra e një ore që nuk mund ta ndalosh, sado fort ta shtrëngosh.

Diku larg, një dritë e zbehtë dridhet në errësirë. Ndoshta është një shtëpi e harruar buzë liqenit, ndoshta është vetëm një iluzion. Por për një çast më duket sikur ajo dritë është një shpresë e vogël, një thërrmijë drite në brendësi të kësaj nate të rëndë. E megjithatë, nuk di ç’të bëj me shpresën. A është ajo një rrugë kthimi, apo thjesht një tjetër mashtrim i shpirtit tim që refuzon të pranojë fundin?

Hapat e mi mbi rrugën e lagësht janë të qetë, por në brendësi më ndjek një stuhi. Një rrëmujë kujtimesh, një labirint ndjenjash ku nuk di nga të dal. Dua të ndalem, dua të kthehem prapa, por diçka më thotë se nuk ka më kthim. Asgjë nuk është më si më parë. Çdo gjë që lamë pas tashmë i përket së shkuarës, një bote që më flet veç në ëndrra dhe në kujtime të mjegullta.

Në mendjen time, ende mund të dëgjoj të qeshurën tënde, si një melodi që vjen nga një dhomë e largët. Kujtoj mënyrën se si dielli ndriçonte në sytë e tu, mënyrën se si duart tona gjetën njëra-tjetrën në një pasdite të largët, kur koha nuk kishte rëndësi dhe e ardhmja dukej e pafundme. Po tani? Çfarë mbetet kur çdo ëndërr është shuar, kur çdo ndjenjë është tretur në ajër?

Liqeni vazhdon të mbajë të fshehta të gjitha përgjigjet. Valët e tij të qeta s’kanë asnjë histori për të treguar, asnjë të vërtetë për të rrëfyer. Aty ku dikur u pasqyruan ëndrrat tona, tani mbretëron heshtja. Dhe unë vazhdoj të eci, pa e ditur nëse po largohem apo po humbas në këtë natë të gjatë, në këtë pritje pa fund, në këtë ndjenjë që, sado që mundohem ta mbaj, më ikën ngadalë nga duart…

Koja Leonard: