Malësia e Madhe – Në errësirë, pa ujë, pa dinjitet!
Ky pushtet lokal është armiku i vetë popullit!
Nëse ka një vend në Shqipëri që i ka të gjitha për të qenë shembull i zhvillimit turistik, kulturor e ekonomik, ajo është Malësia e Madhe.
Por çfarë është sot kjo trevë?
Një burg pa ujë. Një skenë tragjedie kombëtare. Një territor i mbajtur peng nga një pushtet lokal që s’ka as fytyrë, as turp.
Banorët po jetojnë në kushte mesjetare, pa ujë të pijshëm, pa energji elektrike të qëndrueshme, dhe me një administratë që u bën vetëm një gjë:
U grabit votën, i braktis dhe i përçmon.
Uji mungon. Dritat fikën. Zëri i popullit në errësirë.
Në qershor të vitit 2025, kur pjesa tjetër e botës po eksploron turizmin hapësinor dhe energjinë diellore, Malësia e Madhe nuk ka ujë dhe nuk ka drita.
• Lagje dhe fshatra të tëra pa furnizim të rregullt me ujë të pijshëm.
• Energjia elektrike ndërpritet ditë për ditë, si në kohën e krizave të viteve ‘90.
• Bizneset lokale po falimentojnë.
• Turistët largohen që në ditën e parë.
Në vend që pushteti lokal të ngrejë alarmin, ai shtyp zërin e banorëve dhe ushqen makinerinë e vet të propagandës e grabitjes.
Bashkia – një bunker arrogance dhe paaftësie:
Në krye të kësaj katastrofe qëndron Tonin Marinaj, kryebashkiak që u shfaq si “shpresë për zhvillimin e zonës”, por që në realitet është kthyer në administratorin e degradimit të saj total.
Premtoi ujë 24 orë në ditë?
U zhdukën 4 milionë euro, dhe banorët mbushin ujë me bidona.
Premtoi mbështetje për turizmin?
Asnjë projekt real, vetëm flamuj folklorikë dhe koncerte për show.
Premtoi zhvillim infrastrukturor?
Rrugë të shkatërruara, dritat priten për ditë me radhë, investimet vetëm në letra.
Dhe në krah të tij, një këshill bashkiak qorr e shurdh, që s’ka asnjë ndjeshmëri, asnjë reagim.
Asnjë mbledhje emergjente. Asnjë kërkesë për llogari.
Janë kthyer në kukulla të nënshtruara të kryetarit, duke i shërbyer jo popullit, por interesave të partisë dhe xhepave të vet.
Edhe njësitë administrative, që në teori duhet të ishin ura lidhëse mes qytetarëve dhe bashkisë, janë degraduar në zyrë të heshtjes dhe nënshtrimit.
Askush nuk i përfaqëson më banorët.
Askush nuk guxon të flasë.
Sepse të gjithë janë të lidhur në zinxhirin e pushtetit.
Turizëm? Me çfarë?
Me kandil, me gomar, me çadra e bidona?
Malësia e Madhe mund të kishte qenë një nga destinacionet më të forta turistike të Ballkanit:
Me male, liqene, histori, traditë, kuzhinë unike, kultura autoktone.
Por sot, turistët e pakët që vijnë largohen të traumatizuar:
• S’kanë ku flenë – sepse mungon infrastruktura bazë.
• S’kanë çfarë hanë – sepse prodhimi vendas është i lënë pas dore.
• Nuk kanë ujë as për të larë duart – e jo më për të qëndruar me ditë.
Çfarë turizmi promovon bashkia?
Një foto me veshje tradicionale për Facebook?
Një koncert folklorik për të justifikuar miliona të zhdukur në “kulturë”?
Ky nuk është turizëm. Ky është fyerje. Ky është përdhunim institucional i mundësive që ka kjo trevë.
Populli hesht, pushteti vidhet.
Por s’do zgjasë gjatë.
Nuk ka më asnjë justifikim. Uji nuk është luks – është jetesë.
Drita nuk është qejf – është jetesë.
Turizmi nuk është shfaqje – është ekonomi.
Dhe të gjitha këto janë vjedhur me vetëdije nga një bashki që s’ka më asnjë kontakt me realitetin.
Tonin Marinaj duhet të japë dorëheqje.
Këshilli Bashkiak duhet të shpërndahet.
Njësitë administrative duhet të merren në hetim për mosveprim.
Prokuroria duhet të hapë dosje për abuzim fondesh dhe shpërdorim detyre.
Qytetarët duhet të ngrihen dhe të kërkojnë llogari.
Jo nesër.
SOT.
Malësia nuk ka nevojë për mëshirë.
Ka nevojë për drejtësi.
Malësorët janë krenarë. Janë të ndershëm. Janë punëtorë.
Nuk meritojnë të mbeten pa ujë dhe pa drita, ndërsa një dorë e vogël pushtetarësh fshihen në errësirë dhe vjedhin në heshtje.
Ky është një apel i fortë dhe i drejtpërdrejtë:
Nëse s’ka furnizim, nëse s’ka përgjegjësi, nëse s’ka dritë dhe ujë – atëherë s’ka më as pushtet.
S’ka më as votë.
