Tetori 2025 e gjen Bashkinë Rroskovec si simbolin më të qartë të një pushteti lokal që ka humbur çdo ndjesi përgjegjësie, morali e shërbimi ndaj qytetarit. Aty ku dikur frymonte një shpresë për zhvillim bujqësor e modernizim, sot qëndron një realitet i zymtë, një bashki që jeton nën hijen e korrupsionit, nepotizmit dhe arrogancës absolute të pushtetit.
Rroskoveci i varfër, por me luks pushtetarësh
Në një qytet ku bujqësia po vdes, ku rrugët janë kthyer në kanale baltë, ku rinia po largohet çdo muaj, pushteti lokal vazhdon të shpenzojë për zyra luksi, tendera të fryrë dhe projekte pa vlerë reale për komunitetin. Ndërsa fermerët presin ujë për vaditje, bashkia tenderon për “riparime fasadash”. Ndërsa lagjet mbyten në çdo shi, kryebashkiakja pozon në inaugurime dekorative. Kjo është fytyra e pushtetit në Rroskovec: shfaqje për kamerat, harresë për njerëzit.
Kryetarja Bufi dhe sundimi me nënshtrim
Majlinda Bufi është bërë sinonim i arrogancës lokale. Në vend që të përfaqësojë qytetarët, ajo i ka ndarë ata në “tanët” dhe “kundërshtarët”. Punësimet në bashki janë bërë monedhë politike; kush nuk i bindet, përjashtohet. Punonjës që kanë guxuar të flasin janë kërcënuar, transferuar ose ndëshkuar me mënyra të vogla por të pamëshirshme. Ka pasur raste të regjistruara publikisht ku zyrtarë janë fyer e poshtëruar për qëndrimet e tyre. Rroskoveci është kthyer në një mikrokozmos të frikës administrative — aty ku heshtja është mënyra e vetme për të mbijetuar.
Ujësjellësi që nuk jep ujë
Në vitin 2023 dhe 2024, Bashkia Rroskovec u mburr me “projektin e madh të ujësjellësit të ri”. Në realitet, banorët sot — në tetor 2025 — vazhdojnë të pijnë ujë të ndotur, me ngjyrë dhe erë. Fshatrat Marinzë, Jagodinë dhe Strumë janë dëshmitarë të një mashtrimi publik. Paratë u harxhuan, tubacionet u vendosën, por ujë s’ka. Dhe në vend që të kërkohet përgjegjësi, zyrtarët heshtin dhe organizojnë aktivitete me lule e fjalime boshe.
Tenderat – mekanizmi i pasurimit personal
Në çdo raport, del e njëjta skemë: tendera pa garë reale, kompani që lidhen me persona pranë administratës, shifra që nuk justifikohen nga punimet në terren. Një urë që duhej të kushtonte 70 milionë lekë është faturuar 130 milionë. Një rrugë që duhej të zgjasë 1 kilometër përfundon në 700 metra. Dhe askush nuk jep llogari. As KLSH, as SPAK, as qeveria qendrore. Në Rroskovec, ligji është bërë letër higjienike e pushtetit.
Bujqësia në kolaps
Në Rroskovec, çdo familje ka jetuar dikur nga toka. Sot, shumë parcela janë braktisur. Kanalet vaditëse janë të bllokuara, uji mungon, çmimet e inputeve bujqësore janë rritur dhe subvencionet janë fiktive. Bashkia ka premtuar ndihmë, por në praktikë i ka kthyer fermerët në “lypsarë të administratës”. Kush nuk vjen në takimet elektorale, nuk përfshihet në programet e ndihmës. Kështu është ndërtuar një sistem i poshtër varësie, ku njeriu i varfër mbahet peng për një thes pleh apo një nënshkrim në zyrë.
Transparencë zero, arrogancë 100%
Në vitin 2025, Rroskoveci ende nuk ka një portal të plotë transparence. Vendimet e Këshillit Bashkiak nuk publikohen. Buxhetet nuk janë të aksesueshme. Shumë kontrata bëhen në heshtje. Kjo është një shkelje e hapur e ligjit për vetëqeverisjen vendore, por askush nuk reagon. Përkundrazi, pushteti lokal shfaqet i qetë, i sigurt, sepse di që në Shqipërinë e sotme mungesa e transparencës është garancia më e mirë për mbijetesë politike.
Rroskoveci, pasqyra e Shqipërisë reale
Ajo që ndodh në këtë bashki nuk është rastësi. Është pasqyra e Shqipërisë së vogël, të ndarë mes njerëzve që jetojnë për të mbijetuar dhe atyre që qeverisin për t’u pasuruar. Rroskoveci është fotografia e një shteti që ka humbur busullën morale. Pushteti lokal nuk është më shërbim publik – është biznes, është ndikim, është forcë. Dhe në këtë mes, qytetari nuk ekziston. Ai është thjesht numër në votime, klient në zyrë, ose njeri që ikën drejt emigrimit.
Ndëshkimi moral duhet të nisë nga poshtë
Nëse Rroskoveci do të ndryshojë, ndryshimi nuk mund të vijë nga lart. Duhet të vijë nga vetë qytetarët. Ata duhet të kuptojnë se bashkia nuk është pronë e askujt, se taksat e tyre janë para publike, se heshtja është bashkëfajësi. Dhe nëse një ditë Rroskoveci zgjohet, ndoshta do të bëhet shembull se si një qytet mund të ngrihet mbi arrogancën e pushtetit dhe të rimarrë dinjitetin e vet.
Sepse sot, në tetor 2025, Rroskoveci është më shumë se një bashki në krizë – është simbol i Shqipërisë që po fundoset në korrupsion dhe padrejtësi, një Shqipëri që ka harruar se pushteti është shërbim, jo privilegj.
