Me një vendim që përbën skandalin më të rëndë moral dhe institucional të viteve të fundit, është vendosur që gjatë muajit tetor të nderohen disa personalitete kombëtare — mes tyre, për turp dhe tronditje të çdo qytetari që beson në liri, është përfshirë Enver Hoxha, diktatori që mbajti Shqipërinë të lidhur me zinxhir për 45 vjet.
REDAKSIA WINDOW.AL
Vendimi mban firmën e Niko Peleshi, kryetari aktual i Kuvendit të Shqipërisë, i cili ka guxuar të vendosë emrin e tiranit përkrah Naim Frashërit, Dritëro Agollit dhe Sulejman Delvinës, sikur ai të ishte pjesë e pandarë e lavdisë kombëtare. Një akt që nuk ka të bëjë me kujtesën, por me përçudnimin e historisë.
Në vend që shteti shqiptar të bëjë pendesë dhe reflektim kombëtar për krimet e komunizmit, ai zgjedh ta bekojë diktatorin me tituj nderi. Ai që pushkatoi poetë, që burgosi intelektualë, që vrau besimin dhe e ktheu njeriun në hije, sot përmendet në dokumentet zyrtare si “Udhëheqës i Luftës Antifashiste”, “Hero i Popullit” dhe “Hero i Punës Socialiste”.
Kjo nuk është histori — kjo është propagandë e ricikluar. Një përpjekje për të larë duart me gjakun e brezave të tërë duke e zhveshur tiraninë nga krimi dhe duke e kthyer në “lavdi”.
Në asnjë shtet të lirë të botës, një diktator nuk përfshihet në listën e nderimeve kombëtare. Në Gjermani, emri i Hitlerit është i ndaluar me ligj për çdo glorifikim. Në Poloni, komunizmi është shpallur krim. Vetëm në Shqipëri, ku plagët nuk janë pastruar dhe ku bijtë e nomenklaturës së djeshme sundojnë me kostumet e sotme, ndodh që krimineli të bëhet “hero”, e viktima të mbetet pa varr.
Ky vendim është një goditje brutale ndaj kujtesës kombëtare. Ai përfaqëson poshtërimin institucional të viktimave të diktaturës, përçudnimin e historisë, dhe dëshmon se shteti shqiptar, edhe pas tri dekadash demokraci, nuk ka pasur guximin të ndahet nga hija e Enverit.
Në zyrat ku dikur firmoseshin dënimet me vdekje, sot firmosen dekorata për atë që i urdhëroi ato. Kjo është fytyra e politikës shqiptare: një politikë që trembet nga e vërteta dhe fshihet pas relikeve të së kaluarës për të mbuluar paaftësinë e së tashmes.
Le të jemi të qartë: Enver Hoxha nuk ishte “udhëheqës antifashist”. Ai ishte një diktator që vrau më shumë shqiptarë se çdo pushtues. Ai ishte një njeri që ndërtoi një burg me emrin “Republika Popullore e Shqipërisë” dhe që rrënoi shpirtin e një kombi të tërë.
Çdo përpjekje për ta nderuar është një goditje mbi themelet e moralit kombëtar, një fyerje për mijëra të pushkatuar, për gra që lindën në internim, për fëmijë që u rritën pa prindër sepse “partia” i kishte shpallur armiq.
Sot, kur Europa kujton viktimat e totalitarizmit, Shqipëria po përgatitet t’i japë lavdi autorit të totalitarizmit të saj. Ky është një akt që s’duhet të quhet gabim, por krim ndaj kujtesës historike.
Kjo nuk është vetëm çështje politike — është çështje nderi kombëtar. Sepse kur një komb nderon diktatorin, ai mohon lirinë e vet.
Dhe kur Kuvendi i popullit nderon një kriminel, atëherë nuk është më Kuvend, por teatër i turpit, ku historia luhet në farsë dhe viktimat shtypen për herë të dytë, këtë herë me vulë shtetërore.
Nëse Shqipëria nuk ka kurajë të thotë se Enver Hoxha ishte kriminel, atëherë ajo nuk ka ende kurajë të jetë republikë.
Dhe derisa emri i tij të mos hiqet nga çdo dokument nderimi, çdo dekoratë e firmosur në Kuvend do të mbajë njollën e një turpi që historia s’e fal.
🇩🇪 Der Skandal um die Rehabilitierung des Diktators
Das Parlamentarische Institut hat Öl in die Wunden der albanischen Geschichte gegossen.
Mit einer Entscheidung, die den schwersten moralischen und institutionellen Skandal der letzten Jahre darstellt, wurde beschlossen, im Oktober mehrere nationale Persönlichkeiten zu ehren – unter ihnen, zum Entsetzen und Entsetzen aller freiheitsliebenden Bürger, Enver Hoxha, der Diktator, der Albanien 45 Jahre lang in Ketten hielt.
Die Entscheidung trägt die Unterschrift von Niko Peleshi, dem derzeitigen Präsidenten des Parlaments, der es gewagt hat, den Namen des Tyrannen neben Naim Frashëri, Dritëro Agolli und Sulejman Delvina zu setzen – als wäre er ein Teil des nationalen Ruhmes.
Ein Akt, der nichts mit Erinnerung, sondern mit Geschichtsfälschung zu tun hat.
Anstatt dass der albanische Staat endlich Buße und nationale Selbstreflexion für die Verbrechen des Kommunismus übt, entscheidet er sich, den Diktator mit Ehrentiteln zu segnen.
Jenen Mann, der Dichter erschießen ließ, Intellektuelle einsperrte, den Glauben vernichtete und den Menschen in einen Schatten verwandelte – heute wird er in offiziellen Dokumenten als „Führer des Antifaschistischen Nationalen Befreiungskrieges“, „Volksheld“ und „Held der sozialistischen Arbeit“ bezeichnet.
Das ist keine Geschichte – das ist recycelte Propaganda, ein Versuch, das Blut vergangener Generationen reinzuwaschen und die Tyrannei in „Ruhm“ zu verwandeln.
In keinem freien Land der Welt wird ein Diktator auf eine Liste nationaler Ehrungen gesetzt.
In Deutschland ist der Name Hitler gesetzlich verboten, wenn es um Verherrlichung geht.
In Polen ist der Kommunismus als Verbrechen definiert.
Nur in Albanien – wo die Wunden nie geheilt wurden und wo die Söhne der alten Nomenklatur heute in Anzügen regieren – geschieht es, dass der Täter zum „Helden“ und das Opfer namenlos bleibt.
Diese Entscheidung ist ein brutaler Schlag gegen das nationale Gedächtnis.
Sie stellt die institutionelle Demütigung der Opfer der Diktatur dar, eine Geschichtsfälschung und ein Beweis dafür, dass der albanische Staat auch nach drei Jahrzehnten Demokratie nicht den Mut hatte, sich vom Schatten Enver Hoxhas zu trennen.
In denselben Büros, in denen einst Todesurteile unterschrieben wurden, werden heute Auszeichnungen für ihren Urheber ausgestellt.
Das ist das wahre Gesicht der albanischen Politik: eine Politik, die sich vor der Wahrheit fürchtet und sich hinter den Relikten der Vergangenheit versteckt, um ihre eigene Unfähigkeit zu kaschieren.
Seien wir klar: Enver Hoxha war kein „antifaschistischer Führer“.
Er war ein Diktator, der mehr Albaner tötete als jeder fremde Besatzer.
Er war ein Mann, der ein Gefängnis namens „Volksrepublik Albanien“ errichtete und die Seele einer ganzen Nation zerstörte.
Jeder Versuch, ihn zu ehren, ist ein Angriff auf die moralischen Grundlagen der Nation, eine Beleidigung für Tausende von Erschossenen, für Frauen, die in der Verbannung gebaren, für Kinder, die ohne Eltern aufwuchsen, weil die „Partei“ sie zu Feinden erklärt hatte.
Heute, während Europa der Opfer des Totalitarismus gedenkt, bereitet sich Albanien darauf vor, dem Autor seines eigenen Totalitarismus Ehre zu erweisen.
Das ist kein Fehler – das ist ein Verbrechen gegen das historische Gedächtnis.
Dies ist nicht nur eine politische, sondern eine nationale Frage der Ehre.
Denn wenn eine Nation den Diktator ehrt, leugnet sie ihre eigene Freiheit.
Und wenn das Parlament des Volkes einen Kriminellen ehrt, dann ist es kein Parlament mehr, sondern ein Theater der Schande, in dem Geschichte zur Farce wird und die Opfer ein zweites Mal zertreten werden – diesmal mit dem staatlichen Siegel.
Wenn Albanien nicht den Mut hat zu sagen, dass Enver Hoxha ein Verbrecher war, dann hat es auch nicht den Mut, eine echte Republik zu sein.
Und solange sein Name in offiziellen Ehrendokumenten steht, wird jede Auszeichnung des Parlaments den Makel einer Schande tragen, die die Geschichte niemals vergeben wird.
