Po, tashmë është e qartë si drita e diellit PD nuk është më parti politike, është një skeç i gjatë, i lodhshëm dhe pa fund.
Një telenovelë që s’ka më publik, sepse aktorët e saj janë bërë karikatura të vetvetes.
Dhe lajmi i fundit, që Sali Berisha ka zgjedhur Florian Binajn si kandidat për Bashkinë e Tiranës, është thjesht akti i fundit i kësaj tragjikomedie.
Partia Demokratike ka mbyllur ciklin e saj historik, dhe tani po e mbyll me duartrokitje të zbehta, me një “show” që e quajnë “politikë”.
REDAKSIA WINDOW.AL
Kjo nuk është më opozitë.
Është një kompani estrade që bën audicion për mbijetesë.
Dikur Berisha nxirrte në terren figura të kalitura, sot nxjerr një aktor humori.
Dikur PD përfaqësonte shpresën, sot përfaqëson dëshpërimin e paketuar me batuta.
Në mungesë të burrave politikë, PD po riciklon personazhe të ekraneve, sikur pushteti të fitohet me klikime, jo me kauza.
Le të jemi seriozë:
Florian Binaj është një djalë i mirë, i respektuar, me qëndrime qytetare, por ai nuk është përgjigjja.
Sepse problemi i PD-së nuk është te emri i kandidatit, por te mungesa e boshtit politik.
Nuk ka më ide, nuk ka më moral, nuk ka më identitet.
Në vend që të kërkojë mënyrën si të ringrihet, PD kërkon mënyrën si të mbulojë boshllëkun e vet.
Dhe në këtë përpjekje, po na shet show për politikë.
E pra, kjo është fytyra e opozitës sot:
Një parti që nuk lufton për pushtet, por për vëmendje.
Një parti që nuk ka më kurajo të prodhojë lidership, ndaj i kërkon shpëtim në art, në humor, në “imazhin pozitiv”.
Sikur qyteti i Tiranës të ishte një studio televizive, e jo një metropol i kapur nga oligarkia e betonit dhe korrupsionit.
Sikur zgjedhjet të fitohen me “like” në rrjet, jo me strategji e besim.
Ku janë figurat e dikurshme që protestonin çdo ditë para Bashkisë?
Ku janë ata që flisnin për kauzën, për dinjitetin, për qytetarinë?
Ku janë ata që e përmbysnin pushtetin me guxim dhe jo me “risi”?
Janë zhdukur, janë tretur në heshtje, sepse PD sot nuk i do më njerëzit që mendojnë, i do ata që bëjnë zhurmë pa kuptim.
Në këtë pikë, Sali Berisha nuk po udhëheq më një parti – po menaxhon një iluzion.
Një fantazmë që endet mes mitingjeve të zbrazura dhe konferencave të lodhura.
Një strukturë që flet për “kauzën” ndërkohë që i shërben indirekt Ramës me çdo vendim të vetin.
Sepse ta thuash troç:
Çdo veprim i PD-së e forcon pushtetin e Ramës.
Dhe kandidatura e Binajt është shembulli më i qartë i kësaj.
Një opozitë që nuk guxon të nxjerrë një figurë të pastër politike, që fshihet pas një aktori për të mos marrë përgjegjësi, është opozitë e dorëzuar.
Jo opozitë që kërkon të fitojë, por opozitë që kërkon të justifikohet.
Në vend që të ngrihet në betejë, PD po kërkon “simbolizëm”, po kërkon “risi”, po kërkon një mënyrë për të mos dukur krejt e vdekur.
Por realiteti është i pamëshirshëm:
PD është klinikisht e vdekur.
Kjo nuk është më luftë mes së majtës dhe së djathtës.
Është luftë mes seriozitetit dhe talljes.
Dhe fatkeqësisht, PD ka zgjedhur anën e talljes.
Në vend të një programi, ka një emër të njohur.
Në vend të një strukture, ka një frazë:
“Kemi një risi”.
Në vend të një qëndrimi, ka një batutë.
Rama, nga ana tjetër, s’ka pse lodhet.
Ai e di që në këtë shfaqje ai është regjisori, PD është trupa e dytë, dhe publiku është i detyruar ta shohë, sepse s’ka alternativë tjetër.
Asnjë armik nuk mund t’ia bënte Ramës këtë dhuratë që po ia bën Berisha:
Një opozitë që qesh në vend që të luftojë, që improvizon në vend që të organizohet, që mbështet një aktor sepse s’ka më asnjë politikan që i beson.
Tirana nuk është një skenë humori.
Është një qytet i lodhur, i mbingarkuar, i plaçkitur, që meriton seriozitet, jo spektakël.
Por PD nuk e kupton më këtë – sepse PD nuk ka më lidhje me realitetin.
Ajo jeton në një paralel univers ku mendon se zgjedhjet fitohen me “emra të njohur”, jo me vizion.
Në fund, e gjithë kjo histori është thjesht një epitaf për opozitën shqiptare:
Një parti që dikur rrëzoi diktaturën, sot nuk arrin të rrëzojë as vetminë e vet.
Një parti që dikur frymëzonte, sot prodhon turp.
Një parti që dikur bënte histori, sot bën lajme qesharake.
Dhe me këtë ritëm, PD nuk ka më nevojë për kundërshtarë.
Sepse ajo është bërë armiku më i madh i vetvetes.
Berisha mund të shpallë sa të dojë “bashkime”, “kandidatura qytetare” e “risira demokratike”.
Por e vërteta është e hidhur:
PD nuk po ringrihet. PD po bën provën e fundit të një shfaqjeje pa fund, ku publiku tashmë ka dalë nga salla.
