Gazetari dhe moderatori i njohur Ronaldo Sharka ka ndarë së fundmi një rrëfim të ndjerë dhe të sinqertë, që ka prekur mijëra ndjekës në rrjete sociale. Ai ka folur për herë të parë hapur mbi plagët e bullizmit që ka përjetuar gjatë fëmijërisë dhe ndikimin që ato kanë pasur në jetën e tij, përfshirë edhe eksperiencën në “Big Brother VIP Albania”.
Në një postim emocional, Sharka publikoi një foto nga vitet e shkollës, duke shkruar:
“Për 9 vite me radhë, në këtë shkollë qeshnin kur unë i tregoja për ëndrrat e mia, ose më saktë, talleshin.”
Në këto pak fjalë, ai përmblodhi atë që shumë fëmijë dhe të rinj ndiejnë sot: dhimbjen e mospranimit, të përbuzjes dhe të talljes për diçka që, në fakt, duhet të frymëzojë dhe të nxisë ëndrrat.
Sharka pranoi se bullizmi ka qenë një plagë e hapur për vite me radhë, e cila u rishfaq fuqishëm gjatë qëndrimit të tij në “Big Brother VIP Albania”.
“Nuk e kam thënë kurrë më parë! Unë në Big Brother dështova sepse mu rikthyen gjithë traumat e bullizimit. Pas asaj eksperience gjithçka ka ndryshuar. Kam punuar çdo javë me psikoterapistë për të shëruar traumat të cilat në sfida të tilla më bënin të ndihesha i intimiduar. Sot, nuk më shqetësojnë bullistat.”
Ky rrëfim e kthen vëmendjen tek një plagë e thellë sociale: bullizmi dhe pasojat e tij afatgjata. Shumë fëmijë dhe adoleshentë që përjetojnë bullizëm në moshë të vogël, rriten me ndjenja të pasigurisë, me mungesë vetëbesimi, e shpesh me një ndjenjë inferioriteti që i shoqëron për vite. Për disa, kjo ndikon në karrierë, në marrëdhënie, madje edhe në mënyrën si përballen me sfidat e jetës publike.
Sharka, që sot njihet si një figurë energjike e medias shqiptare, pranoi se pas asaj përvoje televizive ka filluar një proces të gjatë dhe të vështirë pune me veten. Ai nuk e fsheh faktin se terapia psikologjike ka qenë shpëtimi i tij:
“Nga ky Ronaldo, në këtë Ronaldo, m’u desh shumë punë. Nëse mendoni që keni plagë të pashëruara, gjeni një psikoterapist të mirë dhe punoni me të, sepse çdo gjë shërohet.”
Këto fjalë janë më shumë se një rrëfim personal – janë një thirrje për ndërgjegjësim. Në një shoqëri ku shëndeti mendor shpesh neglizhohet ose paragjykohet, dëshmia e tij vjen si një shembull i guximit për të folur hapur. Ai i kujton prindërve dhe mësuesve rëndësinë e edukimit emocional, kujdesit dhe ndërtimit të vetëbesimit tek fëmijët:
“Bullizmi i lë trauma të cilat duan vite dhe shumë punë të shërohen. Kujdesuni për fëmijët tuaj, mësojini se si të kenë vetëbesim… Askush s’ka të drejtë të ndikojë në vetëbesimin e fëmijës tuaj.”
Rrëfimi i Ronaldos ka marrë një vëmendje të madhe publike, duke hapur sërish një debat të domosdoshëm: sa kujdes tregon sistemi ynë arsimor dhe shoqëria jonë ndaj bullizmit? Sa herë dëgjojmë historitë e fëmijëve që përjetojnë dhimbje të tilla në heshtje, ndërsa të rriturit bëjnë sikur s’ka ndodhur asgjë?
Ekspertët e shëndetit mendor theksojnë se pasojat e bullizmit mund të shfaqen edhe pas shumë vitesh, në forma të ndryshme — ankth, frikë, shmangie sociale, madje edhe ndjenjë e vazhdueshme e mosmjaftueshmërisë. Rasti i Ronaldos është dëshmi se edhe njerëzit që duken të fortë, të suksesshëm e të lumtur, mund të mbartin plagë të thella që nuk duken me sy.
Por rrëfimi i tij është edhe një dritë shprese: një shembull se përballja me traumën nuk është turp, por akt emancipimi. Ai e ka kthyer dhimbjen e fëmijërisë në forcë për të folur, për të ndërgjegjësuar dhe për të frymëzuar të tjerë.
Në fund të ditës, mesazhi i tij është i thjeshtë por i thellë:
Të gjithë kemi plagë, por jo të gjithë kemi guximin t’i pranojmë. Shërimi fillon kur e pranon dhimbjen dhe punon për ta kthyer atë në forcë.
