Deputete pa vota, përfaqësuese pa zë, simbol i kompromisit me sistemin që dikur e mallkonte:
Pas zgjedhjeve të 11 majit 2025, Partia Demokratike ka shpërthyer në akuza për manipulimin e votës së diasporës.
“Votat u vodhën, u falsifikuan, u përdorën si plaçkë nga regjimi i Edi Ramës në bashkëpunim me strukturat e fshehta të shtetit”, thotë PD-ja.
Janë fjalë të rënda, por të drejta.
Vota e shqiptarëve jashtë atdheut është jo vetëm një e drejtë e mohuar për vite me radhë, por një viktimë e përdorur dhe e flakur në çdo palë zgjedhje.
Dhe kur më në fund u krijua iluzioni i përfshirjes së tyre, ky proces përfundoi i kapur, i deformuar dhe i manipuluar.
Por përballë kësaj skeme të pistë – ka një heshtje që e rëndon edhe më shumë këtë padrejtësi:
Heshtja e Jozefina Topallit, figurës që Partia Demokratike e promovoi si “delegatja e diasporës”, si zëri i shqiptarëve jashtë vendit, si ndërlidhësja e partisë me zemrën dhe muskujt ekonomikë të këtij kombi.
Pse hesht Jozefina Topalli?
Kur PD-ja bërtet për “vjedhje vote”, ku është Jozefina Topalli?
Kur denoncohet “rrëmbimi i rezultatit të diasporës”, përse nuk reagon personi që vetë PD prezantoi si përfaqësuesen e saj të diasporës?
A nuk është kjo një fyerje e dyfishtë – për diasporën që ndjehet e përdorur, dhe për opinionin publik që i kërkon llogari një politike të kapur nga hipokrizia?
Jozefina Topalli nuk flet.
Jo sepse nuk ka çfarë të thotë – por sepse nuk i lejohet të flasë, sepse heshtja është pjesë e marrëveshjes me të cilën ajo u rikthye në politikë:
Jo për të luftuar sistemin, por për t’u bërë pjesë e tij.
Jo për të përfaqësuar votuesit, por për t’u përfaqësuar nga listat e kryetarit.
Një deputete e emëruar, jo e zgjedhur.
Një figurë e instaluar në hije, jo e lindur nga mbështetja popullore.
Pse nuk kandidoi në Shkodër?
Nëse Jozefina Topalli do të kishte pasur kurajon që dikur e identifikonte, do të kishte kandiduar në Shkodër.
Në vendlindjen e saj.
Në bastionin historik të Partisë Demokratike, ku dikur ngriti zërin për të drejtat e qytetarëve dhe për moralin politik.
Por ajo nuk e bëri.
Jo, Jozefina Topalli nuk pati guximin të përballej me votën e lirë të qytetarëve shkodranë.
Ajo nuk kërkoi legjitimitet nga baza.
Zgjodhi rrugën më të shëmtuar:
Të futej në listën e mbyllur të Tiranës, si një artikull rezerve në inventarin e kryetarit. Si një emër që vendoset, jo që zgjidhet.
Kjo është tragjedia e një figure që dikur u ngrit mbi premtimin e integritetit dhe të luftës kundër klientelizmit politik.
Sot, ajo është simbol i së kundërtës:
Një politike që pranon gjithçka për të qenë brenda, edhe kur kjo “brenda” nuk ka më as moral, as vlera, as përfaqësim.
Lista e mbyllur:
varri i demokracisë që dikur e mbronte
Jozefina Topalli ishte një nga zërat më kritikë kundër sistemit të listave të mbyllura.
Ajo fliste për “emërim politik”, për “shkallmim të përfaqësimit”, për “mohim të votës së lirë”. Dhe kishte të drejtë.
Por sot, ajo është produkt i pikërisht këtij sistemi që dikur e përçmonte.
Ajo nuk garoi.
Nuk kërkoi votë.
Nuk bëri fushatë. Ajo pranoi të emërohej në listë, për një mandat që nuk i përket popullit, por marrëveshjeve të errëta të korridoreve të partisë.
A mund të thuhet më me zë të lartë që opozita shqiptare është kthyer në një imitim të turpshëm të vetvetes?
Nëse edhe zërat që dikur e përçmonin kompromisin, sot janë pjesë e tij, atëherë çfarë shprese mbetet për një moral të ri politik?
Diaspora e tradhtuar, përfaqësuesja e heshtur:
E vetmja arsye që Jozefina Topalli u rikthye me bujë në PD ishte se ajo u shpall përfaqësuese e diasporës.
Ishte një manovër për të dhënë sinjalin se PD po e trajtonte me serioz këtë çështje. Por në fakt, ajo ishte përdorur për fasadë.
Për ta bërë më të besueshme lojën e manipulimit që ndodhi më pas.
Kur PD doli me akuza për “vjedhje votash në diasporë”, përfaqësuesja e saj – Topalli – u zhduk.
Nuk mbrojti votuesit. Nuk denoncoi skandalin.
Nuk mori asnjë nismë.
Nuk kërkoi hetim.
As edhe një status në rrjetet sociale.
Në një vend normal, kjo do të quhej dezertim moral.
Në Shqipëri, quhet “kompromis i arsyeshëm”. Por për ata që ende besojnë se politika duhet të ketë dinjitet, kjo është tradhëtia më e madhe që i është bërë diasporës nga një përfaqësuese që nuk përfaqëson askënd.
Përfundim:
Jo thjesht heshtje, por kapitullim
Heshtja e Jozefina Topallit nuk është rastësi. Është produkt i një marrëveshjeje, i një pazaresh, i një zbutjeje të frikshme që e ka zhveshur nga çdo atribut i dikurshëm. Ajo që dikur ishte një nga figurat më të fuqishme të opozitës shqiptare, sot është thjesht një emër në një listë të mbyllur. Një zë që nuk flet.
Një përfaqësuese që nuk përfaqëson. Një simbol i një opozite që ka mbyllur jo vetëm listat, por edhe gojën, ndërgjegjen dhe moralin.
Ndaj le të jetë e qartë:
nëse diaspora është vjedhur, atëherë Jozefina Topalli është pjesë e heshtur e krimit.
Sepse ajo që nuk e denoncon të keqen, e legjitimon atë.
Dhe kush hesht sot, nuk ka të drejtë të flasë nesër.
