Në një vend normal, opozita përfaqëson alternativën. Është zëri i arsyes përballë pushtetit të papërmbajtur, është shpresa e atyre që nuk ndihen të përfaqësuar, është mburoja e fundit për demokracinë përballë kapjes së shtetit.
Por Shqipëria nuk është më një vend normal.
Në Shqipëri, opozita është kthyer në një teatër qesharak, në një çerdhe përplasjesh personale, akuzash të ndërsjella dhe grindjesh boshe, ku ideologjia, morali dhe qëllimi politik janë zëvendësuar nga interesa të vogla, egërsi meskine dhe luftë për mbijetesë individuale.
Zgjedhjet vendore të 11 majit duhet të kishin qenë një moment reflektimi kombëtar, një përpjekje e madhe për t’i dhënë fund një regjimi të korruptuar që ka mbjellë padrejtësi, varfëri dhe pabarazi të thellë sociale në çdo skaj të Shqipërisë.
Por ato përfunduan në një dështim spektakolar të opozitës, e cila jo vetëm nuk arriti të organizohej përballë makinerisë së pushtetit, por u vetë-shkatërrua në sytë e publikut.
Luftë për karrige, jo për kauzë:
Që në nisje të fushatës, u bë e qartë se nuk po bëhej fjalë për një betejë politike kundër regjimit në fuqi, por për një garë mes grupeve të interesit brenda vetë opozitës.
Të gjitha palët ishin të zëna me llogari të brendshme, ndarje të zonave elektorale, përplasje për kandidatura, sabotime të ndërsjella dhe, në disa raste, bashkëpunim të hapur me njerëzit e pushtetit lokal.
Në vend që të fokusohej energjia për të rrëzuar një sistem të korruptuar që ka vjedhur çdo hallkë të jetës publike, opozita u shndërrua në një luftë për karrige.
Ajo që pasoi më 11 maj ishte edhe më tragjike.
Në vend që të denonconin vjedhjet masive të votave nga pushteti, abuzimet me patronazhistët, përdorimin e burimeve shtetërore për qëllime elektorale dhe shkeljen e çdo standardi zgjedhor, përfaqësuesit e opozitës dolën publikisht të akuzonin njëri-tjetrin për tradhti, për pazare, për bashkëpunim të fshehtë me qeverinë dhe për – ironi e fatit – vjedhje votash brenda llojit.
Akuzat dhe kundërakuzat u shfaqën si një serial politik i turpshëm, ku askush nuk mbante përgjegjësi për dështimin.
Të gjithë ishin të zënë me të treguar gishtin kundrejt tjetrit, ndërsa qytetarët panë qartësisht se ky kamp politik nuk kishte më as vizion, as bosht, as ndjenjë shërbimi ndaj publikut.
Kishte vetëm etje për pushtet dhe frikë nga harresa.
Spektakël pa përmbajtje:
Sot, opozita nuk është më një bllok politik.
Është një spektakël i zgjatur me aktorë të konsumuar, që përsërisin monologë pa shije, me skenarë të përçudnuar dhe pa publik të vërtetë.
Nuk ekziston më një drejtim i qartë, nuk ka strategji, nuk ka ide.
Ekziston vetëm mbijetesa nëpër media sociale, konferenca për shtyp që nuk prodhojnë asnjë efekt real, dhe një përpjekje e dëshpëruar për të ekzistuar në një hapësirë që gjithnjë e më shumë është boshatisur nga shpresa.
Më tragjikja është se, përveç mungesës së një programi të qartë, opozita ka humbur edhe dimensionin moral.
E ka bërë të pamundur të ngrihet një betejë qytetare, sepse qytetarët e ndjejnë se nuk ka më diferencë thelbësore mes saj dhe pushtetit.
Të dy palët flasin me të njëjtin gjuhë të konsumuar, përdorin të njëjtat metoda, kanë të njëjtën arrogancë dhe refuzim për të kërkuar falje.
Të dy palët kanë humbur kontaktin me realitetin e shqiptarëve që jetojnë çdo ditë mes varfërisë, papunësisë, pasigurisë dhe emigrimit masiv.
Ndërkohë, pushteti feston
Në anën tjetër, pushteti qëndron i qetë.
I qetë, sepse opozita nuk përbën më rrezik.
Nuk ka më nevojë për manipulime të sofistikuara.
Mjafton të vështrosh që ata merren me njëri-tjetrin, përçahen, akuzohen dhe zbehen në njëri-tjetrin.
Në këtë kontekst, çdo zgjedhje është e fituar paraprakisht, sepse kundërshtari nuk ekziston realisht.
Ky pushtet e di fort mirë se si të mbijetojë në kaos:
Duke ushqyer përçarjen, duke financuar copëzimin, duke nënshtruar zërat që dalin nga rreshti.
Ai e di se, sa kohë opozita nuk ngrihet si një alternativë morale dhe politike, qytetarët do të vazhdojnë të ndihen të pambrojtur dhe të zhgënjyer, duke braktisur çdo përpjekje për ndryshim.
Në krizë është Shqipëria:
Problemi nuk është vetëm i opozitës.
Në krizë është vetë ideja e pluralizmit.
Është në krizë shpresa për ndryshim.
Është në krizë vetë demokracia, kur pjesa e shoqërisë që duhet të kontrollojë pushtetin është kthyer në një rrëmujë të zhurmshme, por të padëmshme.
Kjo nuk është vetëm dështim i një kampi politik – është kapitullimi i një shoqërie që ka mbetur pa përfaqësim të denjë.
Rinia largohet.
Profesionistët dorëzohen.
Aktivistët heshtin.
Askush nuk ka më besim se ky sistem mund të reformohet nga brenda.
Dhe kjo është tragjedia më e madhe që po jetojmë:
Mungesa totale e alternativës.
Në një vend ku pushteti nuk ka frikë nga opozita, por e përdor atë si alibi për demokraci, çdo iluzion për ndryshim shndërrohet në një farsë.
Dhe kur opozita merret me vetveten më shumë se me pushtetin, e vetmja gjë që mbetet është zbrazëtia.
Një zbrazëti që e sundon vendin çdo ditë më fort.
