Adrola Dushi, një nga modelet më të njohura dhe më të dashura të publikut shqiptar, ka rrëfyer së fundmi një pjesë shumë të ndjeshme dhe të dhimbshme të jetës së saj, duke thyer një tabu që shumë gra e përjetojnë në heshtje. E ftuar në podcastin e Orinda Hutës, ajo ndau përvojën e saj gjatë shtatzënisë, duke e cilësuar atë si “makthin më të madh” të jetës së saj.
Me sinqeritet të rrallë, Adrola tregoi se momenti i mbetjes shtatzënë nuk e solli gëzimin që shoqëria shpesh e përshkruan si “bekim” apo “mrekulli”, por përkundrazi, e zhysi në një ankth të vazhdueshëm e në ndjenja të përditshme vuajtjeje. “Në momentin që kam mbetur shtatzënë, ka qenë makthi më i madh i jetës sime. Makth. E kam vuajtur pafund, çdo ditë të jetës sime. Është gabimi më i madh që kam bërë në jetë”, u shpreh ajo me emocione të forta.
Modelja tregoi se ishte krejtësisht e papërgatitur për të marrë përsipër rolin e nënës. Madje, rrëfeu se nuk dinte as gjërat më bazike të kujdesit ndaj një fëmije, si ndërrimi i pelenave, ndërkohë që theksoi se gjatë gjithë asaj periudhe nuk kishte aspak interes ose entuziazëm për faktin që ishte shtatzënë. “As pampersa nuk dija t’i ndërrroja, të gjitha i ka bërë ajo. Nuk më interesonte të isha shtatzënë. Vendosa ta hiqja djalin, nuk e dija se çfarë ishte në ato momente”, tha ajo mes emocionesh.
Rrëfimi i saj, përveçse i guximshëm, ka hapur një diskutim të gjerë publik mbi mënyrën si trajtohet shtatzënia në shoqëri. Ndërsa shumë gra ndihen të detyruara të tregojnë vetëm anën “e bukur” të saj, të tjera, si Adrola, përballen me frikë, pasiguri, presion të brendshëm e të jashtëm, dhe ndjenja që shpesh nuk guxojnë t’i thonë me zë të lartë nga frika e gjykimit.
Historia e Adrolës prek një realitet të ashpër: jo çdo grua është e gatshme emocionalisht, psikologjikisht apo edhe praktikisht për të qenë nënë në momentin që mbetet shtatzënë. Në një shoqëri ku shpesh barra i hidhet plotësisht femrës dhe mungon mbështetja e duhur familjare e sociale, shumë vajza dhe gra kalojnë periudha të ngjashme me atë që përshkruan modelja, por preferojnë ta mbajnë të fshehtë.
Duke folur hapur, Adrola jo vetëm që tregoi forcë personale, por u dha zë edhe atyre grave që përjetojnë të njëjtat dilema e dhimbje në heshtje. Mes rrëfimit të saj del qartë një mesazh i fortë: shtatzënia nuk është gjithmonë një udhëtim i mbushur me gëzim e dritë, por mund të shndërrohet edhe në një makth të vërtetë për ato që nuk ndihen të gatshme ose që nuk kanë mbështetjen e duhur.
Ky rrëfim nuk duhet parë thjesht si një “çast personal” i Adrolës, por si një thirrje për reflektim mbi mënyrën si shoqëria shqiptare e sheh nënësinë, si e romantizon atë duke lënë në hije dhimbjet, sakrificat dhe vështirësitë që ajo mbart.
