Gjermania sheh rënie drastike të azilkërkuesve – aplikimet bien me 60% në gusht 2025
Një kthesë e madhe në politikën gjermane të migracionit, me pasoja kombëtare dhe evropiane
Muaji gusht i vitit 2025 shënon një pikë kthese të fortë në statistikat e migracionit në Gjermani. Vetëm 7,803 persona paraqitën kërkesë për azil, duke regjistruar kështu një rënie të fortë prej gati 60% krahasuar me gushtin e vitit 2024, kur sipas të dhënave zyrtare të Zyrës Federale për Migracion dhe Refugjatë (BAMF), ishin 18,427 aplikime.
Kjo rënie nuk është një fenomen i izoluar. Që nga vjeshta e vitit 2024, aplikimet për azil në Gjermani kanë hyrë në një trajektore të qartë zbritëse, e cila pasqyron ndikimin e masave të reja kufizuese, forcimin e kontrolleve kufitare dhe një klime politike që ka ndryshuar rrënjësisht qasjen ndaj migracionit.
Nga kulmi i vitit 2015 tek rënia e 2025-ës
Për të kuptuar rëndësinë e shifrave të fundit, duhet parë e gjithë dekada e fundit. Në vitin 2015, në kulmin e krizës së refugjatëve nga Siria dhe Lindja e Mesme, Gjermania priti mbi 890,000 azilkërkues, një shifër që tronditi opinionin publik dhe ndau politikën gjermane. Ky ishte momenti i famshëm i politikës së Angela Merkelit, “Wir schaffen das” (“Ne do t’ia dalim”), që hyri në histori si një nga vendimet më të guximshme, por edhe më të kontestuara në historinë moderne gjermane.
Që prej asaj kohe, numri i aplikimeve ka ardhur duke u ulur, por në vitet 2022–2023 u pa një rritje e re, sidomos pas luftës në Ukrainë dhe krizave të tjera ndërkombëtare. Në gushtin e vitit 2024, mbi 18 mijë kërkesa në vetëm një muaj dukeshin si një rikthim i valëve të mëdha, duke ringjallur frikërat e së kaluarës. Por, vetëm një vit më vonë, shifra është gati përgjysmuar.
Masat e reja dhe ndikimi i tyre
Qeveria e mëparshme, nën presionin e opinionit publik dhe partive të djathta, kishte filluar të ashpërsonte rregullat e azilit, duke e bërë më të vështirë marrjen e statusit dhe duke përshpejtuar procedurat e deportimit.
Por qeveria e tanishme, e dalë nga zgjedhjet e pranverës 2025, ka shkuar edhe më tej. Në maj, kabineti federal ka miratuar një paketë masash të ashpra, ku përfshihet:
forcimi i kontrolleve kufitare, veçanërisht në kufirin me Austrinë, Poloninë dhe Çekinë; shtimi i patrullimeve policore në stacionet hekurudhore dhe pikat hyrëse të mëdha; shpejtimi i procedurave të refuzimit, ku kërkesat e konsideruara “pa bazë të qartë” rrëzohen brenda pak ditësh; riatdhesime më të shpejta drejt vendeve të origjinës ose vendeve të treta të sigurta.
Ministri i Brendshëm Alexander Dobrindt ka raportuar se vetëm që nga muaji maj janë ndaluar të hyjnë në territorin gjerman rreth 12,000 persona, një shifër që tregon për efektivitetin e politikave të reja.
“Gjermania nuk mund të përballojë më barrën e viteve të kaluara. Duhet të mbrojmë kufijtë tanë dhe të vendosim rregull. Ne jemi një vend humanitar, por jo naiv,” – është shprehur Dobrindt në një konferencë për shtyp, duke shënuar një distancim të qartë nga retorika e qeverive të kaluara.
Migracioni si çështje politike dhe elektorale
Tema e migracionit ka qenë gjithmonë një nga çështjet më të nxehta në politikën gjermane. Pas krizës së vitit 2015, partitë populiste dhe të djathta ekstreme fituan terren, duke e përdorur frikën e emigracionit si armë elektorale.
Sot, partitë konservatore dhe ato të djathës ekstreme po e paraqesin rënien e azilkërkuesve si një fitore të drejtpërdrejtë të politikës së tyre. Ndërsa partitë e majta dhe liberalët paralajmërojnë se rregullat e reja mund të shkelin standarde ndërkombëtare të të drejtave të njeriut, sidomos për ata që ikin nga lufta dhe persekutimi.
Debati është i ndezur:
Një pjesë e opinionit kërkon izolim dhe kufizim, duke e parë migracionin si barrë për buxhetin dhe shoqërinë. Një pjesë tjetër thekson se Gjermania ka nevojë për fuqi punëtore, sidomos në sektorët e shëndetësisë, ndërtimit dhe teknologjisë, ku mungesa e punëtorëve është bërë dramatike.
Kështu, politika migratore është kthyer jo vetëm në një çështje sigurie, por edhe në një debat mbi të ardhmen ekonomike dhe demografike të Gjermanisë.
Pasojat në nivel evropian
Gjermania është vendi që për më shumë se një dekadë ka mbajtur peshën më të madhe të migracionit në Evropë. Prandaj, çdo ndryshim në politikat e saj ka ndikim të drejtpërdrejtë në dinamikën e Bashkimit Evropian.
Rënia e aplikimeve në Gjermani pritet të zhvendosë flukset migratore drejt vendeve të tjera anëtare, të cilat nuk kanë as kapacitetin e as përvojën e Berlinit për të përballuar kriza të tilla. Kjo mund të sjellë tensione të reja brenda BE-së, sidomos në negociatat për paktin e përbashkët të migracionit, ku disa shtete refuzojnë kategorikisht idenë e shpërndarjes së refugjatëve.
Diaspora shqiptare dhe fenomeni i azilit
Një aspekt që lidhet drejtpërdrejt me këtë temë është edhe diaspora shqiptare. Për vite me radhë, qytetarët nga Shqipëria, Kosova dhe Maqedonia e Veriut kanë qenë ndër aplikuesit kryesorë për azil në Gjermani, shpesh pa bazë të fortë ligjore, por të shtyrë nga varfëria dhe mungesa e perspektivës në vendet e origjinës.
Me ashpërsimin e politikave të reja, numri i azilkërkuesve shqiptarë ka rënë ndjeshëm, duke e bërë gjithnjë e më të pamundur marrjen e statusit. Kjo është një goditje për rrjetet e migracionit të paligjshëm, por në të njëjtën kohë e detyron shoqëritë e Ballkanit të përballen me problemet e brendshme që i shtyjnë njerëzit drejt emigracionit.
Një e ardhme e pasigurt
Rënia me 60% e numrit të aplikimeve për azil në gusht është padyshim një sukses i dukshëm i politikave kufizuese, por mbetet për t’u parë nëse kjo do të jetë një tendencë afatgjatë apo vetëm një efekt i përkohshëm i masave të reja.
Krizat ndërkombëtare – lufta në Ukrainë, tensionet në Lindjen e Mesme, përplasjet në Afrikë dhe ndryshimet klimatike – tregojnë se presioni migrator nuk do të shuhet lehtë. Pyetja është: a do të arrijë Gjermania të ruajë këtë nivel të ulët aplikimesh, apo do të përballet sërish me valë të reja që mund të sfidojnë jo vetëm kufijtë, por edhe kohezionin e shoqërisë dhe politikës gjermane?
