Analizë kritike

Lufta Iran-Izrael: një iluzion strategjik për të fshehur krimin real

Në Lindjen e Mesme, çdo konflikt ka rrënjë më të thella se sa ato që na paraqiten në titujt e portaleve dhe kronikat e lajmeve. Lufta e fundit mes Iranit dhe Izraelit është një shembull tipik i kësaj: një teatër politik, një lojë e programuar për të mbajtur të zënë mendjet dhe vëmendjen e opinionit publik ndërkombëtar, ndërsa krimet reale dhe masakrat në Gaza vazhdojnë pa pengesë dhe pa ndëshkim.

Që nga fillimi i genocidit mbi popullin e Gazës në tetor të vitit 2023, presioni mbi qeverinë e Netanyahut është rritur ndjeshëm. Krimet monstruoze të dokumentuara, mijëra fëmijë të vrarë, spitalet e shkatërruara dhe varrezat masive, kanë vënë në lëvizje edhe Gjykatën Ndërkombëtare të Hagës për të hetuar Netanyahun dhe strukturën politike-ushtarake të Izraelit. Por, si gjithmonë në politikën ndërkombëtare, kur një e vërtetë fillon të marrë vëmendjen e botës, krijohet një tjetër krizë që të mbulojë të parën.

Kështu lindi “kriza” Iran-Izrael. Një konflikt i simuluar, i programuar dhe i kontrolluar, i cili pavarësisht retorikës bombastike, nuk shërben për asgjë tjetër veçse për të spostuar vëmendjen nga genocidi në Gaza dhe për të shpëtuar Netanyahun nga drejtësia ndërkombëtare.

Por ajo që duhet të kuptojmë, është se kjo nuk është një luftë e re. As e befasishme. Në fakt, Irani historikisht ka luajtur një rol të errët në shkatërrimin e Lindjes së Mesme, gjithmonë nën petkun e “mbrojtësit të Islamit” dhe “kundërshtarit të sionizmit”, por në realitet duke ndihmuar në dobësimin dhe shkatërrimin e shteteve myslimane.

Le t’i kujtojmë faktet historike:

Në Irak, Irani mbështeti dhe financoi milicitë shiite pas rënies së Sadam Huseinit, duke kthyer vendin në një arenë gjakderdhjeje sektare.

Në Siri, Teherani i dërgoi Gardën Revolucionare dhe milicitë e Hezbollahut për të shpëtuar regjimin e Bashar al-Asadit, përgjegjës për masakra masive ndaj popullsisë sunite dhe opozitës.

Në Liban, përmes Hezbollahut, Irani e ka kthyer këtë vend në një shtet jofunksional dhe platformë lufte kundër vetë popullsisë së tij.

Në Jemen, Irani ushqeu luftën civile përmes rebelëve Houthi, duke zhytur vendin në katastrofë humanitare.

Në Libinë e ndarë, ndikimi i Teheranit ka qenë gjithashtu i pranishëm për të zgjatur konfliktin dhe për të dobësuar çdo mundësi stabiliteti.

E gjithë kjo, jo për të ndihmuar Islamin, por për të shkatërruar çdo qendër të fuqisë sunite dhe për të realizuar një ëndërr të vjetër të Perandorisë Safavide: shkatërrimin e Arabisë Saudite, qendrës së Islamit dhe pikës më të fortë të botës sunite.

Ky konflikt nuk është thjesht politik. Është një luftë sektare. Një përballje e vjetër mes shiitëve dhe sunive, që shembujt e saj i gjejmë që nga shekulli i parë i Islamit. Dhe fatkeqësisht, në këtë kohë, aleancat janë më të ndyra se kurrë më parë. Nuk është rastësi që shumica e shteteve shiite dhe aleatët e tyre as që e përmendin genocidin në Gaza. Nuk është rastësi që asnjë nga milicitë e mbështetura nga Irani nuk janë përfshirë realisht në mbrojtje të palestinezëve. Sepse kjo nuk është çështje Palestineze, as çështje e popullit mysliman, është vetëm një mjet për agjendat e tyre sektare dhe për të destabilizuar çdo vend mysliman që nuk është nën ndikimin e tyre.

Në të vërtetë, përtej retorikës, Irani dhe Izraeli kanë bashkëpunuar de facto në shkatërrimin e Lindjes së Mesme. E të gjithë ata që mendojnë se lufta Iran-Izrael është reale dhe do të prodhojë ndryshime të mëdha, harrojnë një fakt themelor: të dyja palët kanë një interes të përbashkët, të mbajnë të fragmentuar, të ndarë dhe të përçarë botën myslimane.

Dhe sot, ndërsa bota flet për raketat e Iranit dhe mbrojtjen ajrore të Izraelit, në Gaza fëmijët po vriten, spitalet po shemben dhe Netanyahu po shpëton nga Haga. Ky është thelbi i kësaj lufte të rreme. Një iluzion i madh për të fshehur krimin më të rëndë të shekullit.

Historia duhet të mësojë se myslimanët dhe popujt liridashës të kësaj bote, se armiku nuk është vetëm ai që shfaqet si i tillë, por edhe ai që nën maskën e fesë, lirisë apo luftës kundër sionizmit, shkatërron vendet tona dhe e përdor Islamin për pushtetin dhe hakmarrjen sektare.

Në Gaza është bërë një betejë për nderin e gjithë popullit. Dhe çdo vonesë, çdo shpërqendrim, çdo aleancë e fshehtë e çdo betejë e rreme është tradhti.

Iran-Izrael: një aleancë në prapaskenë dhe një luftë për hakmarrje sektare

Historia e Lindjes së Mesme është një histori e ngatërruar, ku armiqtë e djeshëm janë miqtë e sotëm dhe aleancat bëhen më shumë mbi interesa sesa mbi parime. Në këtë mozaik të përgjakur, Irani shiit dhe Izraeli sionist kanë luajtur gjithnjë një rol të dyfishtë – një armiqësi publike për të konsumuar masat dhe një bashkëpunim të fshehtë për të shkatërruar çdo qendër të fuqisë sunite.

📌 Referenca Historike:

Në vitet ‘80, gjatë Luftës Iran-Irak, është fakt i dokumentuar që Izraeli furnizoi Iranin me armë përmes marrëveshjeve sekrete, të njohura si “Iran-Contra Affair”. Kjo ndodhi në kohën kur Irani e përshkruante Izraelin si “armikun më të madh të Islamit” dhe ndërsa të dy vendet pretendonin se nuk kishin marrëdhënie. Në të vërtetë, Mossadi dhe agjentët iranianë takoheshin në Evropë për të koordinuar furnizimin me armë.

David Menashri, historian izraelit dhe njohës i politikës iraniane, në librin e tij “Iran: Between Khomeini and Khamenei”, shkruan:
“Megjithëse retorika e Teheranit kundër Izraelit ishte ekstreme, praktikat taktike në periudha të caktuara e bënë atë një lojtar të dobishëm për strategjinë rajonale izraelite.”

Në Siri, Izraeli për më shumë se një dekadë ka bombarduar pozicionet e opozitës siriane (kryesisht sunite) nën pretekstin e luftës kundër Hezbollahut, ndërsa Teherani furnizonte Asadin me trupa dhe armë, duke masakruar qindra mijëra civilë sunite.

Në Irak, pas rrëzimit të Sadam Huseinit, Irani i mbushi institucionet irakiane me figura shiite të lidhura me Gardën Revolucionare dhe milici të lidhura me Hezbollahun. Sot, shumë prej këtyre milicive (si Hashd al-Shaabi) kanë kryer spastrim etnik ndaj popullsisë sunite dhe janë të akuzuar për masakra brutale në qytete si Mosul, Tikrit e Fallujah.

Në Jemen, Organizata Ndërkombëtare për të Drejtat e Njeriut ka dokumentuar përdorimin e fëmijëve ushtarë nga rebelët Houthi të mbështetur nga Irani dhe krimet masive kundër popullatës sunite në zonat e kontrolluara prej tyre.

📌 Qëndrimet e Liderëve:

Ehud Barak, ish-kryeministër i Izraelit, në një intervistë për The Atlantic në vitin 2012 tha:

“Në një mënyrë ironike, regjimi iranian është më i qëndrueshëm se disa regjime arabe që janë shkatërruar nga vetë popujt e tyre.”

Ali Khamenei, lideri suprem i Iranit, ka thënë publikisht:

“Ne do të mbështesim çdo grup që kundërshton Izraelin.”

Por në të vërtetë, e vetmja mbështetje që Irani u ka dhënë janë fraksione shiite si Hezbollah dhe grupet Houthi, kundër popullatës palestineze apo popullsisë sunite të Gazës në masë. Ndërkohë, gjatë masakrave në Gaza në vitet 2014, 2021 dhe 2023-2024, Irani nuk ndërhyri asnjëherë drejtpërdrejt.

Qëndrimi i Shteteve Shiite:

Asnjë nga shtetet aleate të Iranit (Iraku, Libani, Siria, Jemeni, Egjipti) nuk ka ndërmarrë ndonjë akt real ushtarak apo politik për të mbrojtur popullin e Gazës. Në vend të kësaj, ata kanë deklaruar retorikë boshe dhe janë përqendruar në mbrojtjen e interesave të tyre sektare, duke mos hapur as kufijtë për refugjatët palestinezë, as duke ndihmuar me ndihma humanitare reale.

Në të njëjtën kohë, Arabia Saudite dhe disa vende sunite që kanë ende ndikim në rajon, kanë qenë peng i interesave ndërkombëtare dhe diplomacisë së frikshme, duke u përpjekur të shmangin përballjen e drejtpërdrejtë.

Pra, në thelb, konflikti Iran-Izrael është një mjet strategjik për të kontrolluar fatin e Lindjes së Mesme, për të mbajtur të përçarë popullin mysliman dhe për të eliminuar çdo mundësi bashkimi të vërtetë politik e ushtarak të vendeve sunite që mund të përballonin projektet sioniste dhe perandorake iraniane.

Në Gaza po zhvillohet betejë për nderin dhe dinjitetin e të gjithë popullit. Çdo shpërqendrim me konflikte të rreme është një tradhti ndaj gjakut të fëmijëve të vrarë në Al-Shifa, në Khan Yunis, në Rafah. Dhe çdo heshtje e udhëheqësve shiitë dhe aleatëve të tyre është një vulë mbi hipokrizinë e maskuar nën petkun e “luftës kundër sionizmit”.

Historia e ka dëshmuar se armiku më i rrezikshëm nuk është ai që të shpall luftë hapur, por ai që ta shemb shtëpinë përmes miqësisë së rreme.
Kjo është ajo që po ndodh sot.

Libri Komenti