NUK ËSHTË ÇËSHTJE URREJTJEJE. ËSHTË ÇËSHTJE PËRGJEGJËSIE:

Po lexoj prej ditësh një lumë statusesh, komentesh, lavdërimesh dhe entuziazmi për largimin e Marjana Koçekut nga Partia Socialiste.

Dikush e quan trimëri.

Dikush e quan revoltë.

Dikush e quan akt ndërgjegjeje.

Madje ka edhe nga ata që po mundohen ta shesin si një lloj heroine politike që paska sfiduar sistemin.

Por unë nuk e shoh kështu.

Dhe jo për urrejtje.

Urrejtje nuk kam.

Jemi një gjak.

Jemi nga të njëjtat male.

Jemi nga e njëjta tokë.

Madje nuk kam asnjë arsye personale kundër askujt.

Por respekt politik?

Jo.

Respekt politik nuk mund të kem.

Sepse respekti në politikë nuk fitohet me një status në Facebook.

Respekti fitohet me përgjegjësi.

Respekti fitohet me sakrificë.

Respekti fitohet kur je gati të paguash çmimin e bindjeve të tua.

Dhe pikërisht këtu qëndron problemi.

Sot po na paraqitet sikur kemi të bëjmë me një akt të madh moral.

Por çfarë ka ndodhur realisht?

A ka lënë mandatin?

Jo.

A ka hequr dorë nga privilegjet?

Jo.

A ka hequr dorë nga paga?

Jo.

A ka hequr dorë nga dietat?

Jo.

A ka hequr dorë nga karburanti?

Jo.

A ka hequr dorë nga pagesat e strehimit?

Jo.

A ka hequr dorë nga përfitimet që gëzon si deputete?

Jo.

Atëherë çfarë ndryshoi?

Vetëm një emërtim.

Dje ishte deputete e Partisë Socialiste.

Sot është deputete e pavarur.

Por mandati mbeti.

Paga mbeti.

Privilegjet mbetën.

Pushteti mbeti.

Karrigia mbeti.

Prandaj nuk arrij të kuptoj entuziazmin.

Sepse kur dikush largohet nga një parti por mban gjithçka që i ka dhënë ajo parti, nuk kemi të bëjmë me një revolucion politik.

Kemi të bëjmë me një ndryshim etikete.

Asgjë më shumë.

Nëse do të kishte dhënë dorëheqjen nga mandati, do të ishte ndryshe.

Nëse do të kishte dalë para shqiptarëve dhe do të thoshte:

“Po, kam qenë pjesë e kësaj shumice. Kam ngritur kartonin. Kam votuar ligje. Kam mbajtur përgjegjësi politike. Sot nuk pajtohem më dhe për këtë arsye po e kthej mandatin.”

Atëherë do të kishim arsye ta respektonim.

Atëherë do të kishim arsye të flisnim për karakter.

Atëherë do të kishim arsye të flisnim për integritet.

Por kjo nuk ndodhi.

Dhe kjo është arsyeja pse nuk mund të bashkohem me korin e duartrokitjeve.

Sepse politika shqiptare ka prodhuar me shumicë njerëz që largohen kur nuk u leverdis më të qëndrojnë.

Ka prodhuar njerëz që ndërrojnë flamur.

Ka prodhuar njerëz që ndërrojnë kamp.

Ka prodhuar njerëz që ndërrojnë ngjyrë.

Por shumë rrallë ka prodhuar njerëz që marrin përgjegjësi.

Më bën përshtypje edhe një fenomen tjetër.

Shumë prej atyre që dje e sulmonin, sot po e lavdërojnë.

Shumë prej atyre që nuk i besonin asnjë fjale, sot po e shpallin heroinë.

Shumë prej atyre që akuzonin Partinë Socialiste për çdo të keqe, sot duartrokasin një deputete që ka qenë pjesë e asaj shumice dhe ka ngritur kartonin për ligjet e saj.

Çfarë ndryshoi?

Asgjë.

Vetëm fakti që u largua.

Dhe kaq mjafton në Shqipëri për të larë të kaluarën.

Për të fshirë përgjegjësitë.

Për të harruar votimet.

Për të harruar firmat.

Për të harruar kartonët.

Për të harruar ligjet.

Për të harruar heshtjet.

Kjo është tragjedia jonë politike.

Ne nuk vlerësojmë qëndrueshmërinë.

Ne nuk vlerësojmë karakterin.

Ne nuk vlerësojmë njerëzit që mbajnë të njëjtin qëndrim edhe kur paguajnë çmim.

Ne kemi një dobësi të pashpjegueshme për renegatët.

Sa më spektakolare të jetë largimi, aq më të mëdha bëhen duartrokitjet.

Sa më vonë të vijë rebelimi, aq më heroik paraqitet.

Ndërkohë harrohen ata që kanë bërë opozitë pa mandat.

Harrohen ata që kanë folur pa mikrofon.

Harrohen ata që kanë kundërshtuar pa pagesë.

Harrohen ata që nuk kanë pasur as makinë shteti, as dietë, as zyrë, as privilegj.

Harrohen ata që kanë paguar personalisht koston e bindjeve të tyre.

Dhe pikërisht këtu qëndron dallimi.

Është e lehtë të bësh opozitë me pagë deputeti.

Është e lehtë të bësh opozitë me privilegje.

Është e lehtë të bësh opozitë duke mbajtur mandatin.

Më e vështirë është të bësh opozitë kur nuk ke asgjë.

Më e vështirë është të flasësh kur nuk të mbron askush.

Më e vështirë është të qëndrosh në këmbë kur nuk ke pushtet.

Prandaj nuk e shkruaj këtë për urrejtje.

As për hakmarrje.

As për mllef.

E shkruaj në respekt të vetes.

Në respekt të çdo njeriu që ka mbrojtur bindjet e tij pa privilegje.

Në respekt të çdo qytetari që nuk ka ngritur kartonin për interesa personale.

Në respekt të atyre që nuk kanë ndryshuar ngjyrë sipas stinës politike.

Sepse në fund të fundit, problemi më i madh i Shqipërisë nuk është se ka politikanë që ndërrojnë anë.

Problemi është se ne vazhdojmë t’i shpërblejmë për këtë.

Dhe për sa kohë do të adhurojmë renegatët më shumë se njerëzit që qëndrojnë besnikë ndaj fjalës së tyre, do të vazhdojmë të kemi shumë spektakël politik dhe shumë pak karakter politik.

Prandaj sot nuk ndiej urrejtje.

Por nuk ndiej as respekt.

Respekti fitohet.

Dhe në politikë fitohet vetëm kur je gati të humbasësh privilegjet për hir të parimeve.

Jo kur mban privilegjet dhe ndryshon vetëm emrin e tabelës në derë.

Përgatiti: Koja Leonard: