NEOMALSORE BËHU BURRNESH: NJË MANDAT NUK ËSHTË PRONË PRIVATE:

Deklarata e Marjana Koçekut se nga sot është deputete e pavarur ngre një pyetje që meriton përgjigje të qartë para çdo qytetari: nëse idealet e tua paskan qenë gjithmonë mbi partinë, përse pranove të hyje në Parlament nën siglën e Partisë Socialiste?

Është e lehtë të flasësh për parime pasi ke siguruar mandatin. Është e lehtë të shpallësh pavarësinë pasi ke përfituar nga struktura politike, nga organizimi elektoral, nga mbështetja e militantëve dhe nga votat e një partie të madhe. Sfida e vërtetë do të kishte qenë ta bëje këtë përpara zgjedhjeve, jo pasi je ulur në karrigen e deputetit.

Në politikë nuk mjafton të flasësh për ideale. Duhet të jesh i gatshëm të paguash çmimin e tyre.

Kur një deputet hyn në Parlament përmes një partie dhe më pas largohet duke mbajtur mandatin, krijohet një kontradiktë e madhe morale. Nga njëra anë thuhet se partia nuk përfaqëson më bindjet e tua. Nga ana tjetër, vazhdon të mbash një mandat që e fitove pikërisht falë asaj partie.

Kjo nuk është pavarësi e plotë politike.

Kjo është pavarësi pa kosto.

Dhe pikërisht këtu qëndron problemi.

Nëse Partia Socialiste nuk të përfaqëson më, nëse kufijtë e tu moralë nuk të lejojnë të vazhdosh me të, atëherë logjika e kërkon që të heqësh dorë edhe nga përfitimi politik që të ka sjellë ajo parti.

Mandati nuk është një trofe personal.

Mandati nuk është një pronë private.

Mandati është një besim i marrë përmes një projekti politik të caktuar.

Qytetarët që votuan atë projekt nuk votuan për të krijuar një deputete të pavarur disa muaj më vonë. Ata votuan një forcë politike, një ekip dhe një program.

Prandaj largimi nga partia pa dorëzuar mandatin lë gjithmonë shijen e një veprimi të papërfunduar. Fjalët për idealet tingëllojnë bukur, por parimet maten me veprime konkrete, jo me statuse.

Nëse vërtet dëshiron t’u tregosh shqiptarëve se idealet e tua vlejnë më shumë se çdo post apo privilegj, ekziston një veprim i vetëm që do të fitonte respekt edhe nga kundërshtarët politikë:

Dorëzo mandatin.

Atëherë askush nuk do të mund të thoshte se po mbron karrigen.

Atëherë askush nuk do të mund të vinte në dyshim sinqeritetin e fjalëve të tua.

Deri atëherë, shumë qytetarë kanë të drejtë të pyesin:

A u braktis partia për shkak të idealeve, apo idealet u kujtuan vetëm pasi mandati u sigurua?

NGA KARTONI I PARTISË TEK FLAMURI I PAVARËSISË: NJË PYETJE QË KËRKON PËRGJIGJE

Deklarata e Marjana Koçekut se tashmë është deputete e pavarur vjen në një moment kur Shqipëria po përballet me debate të forta publike, protesta, pakënaqësi qytetare dhe akuza të shumta ndaj qeverisjes. Pikërisht për këtë arsye, largimi i saj nga Partia Socialiste nuk mund të shihet thjesht si një vendim personal, por si një akt politik që duhet të shoqërohet me përgjegjësi dhe llogaridhënie.

Sepse qytetarët kanë të drejtë të pyesin:

Ku ishin këto kufij moralë kur ngrihej kartoni në Parlament?

Ku ishin këto ideale kur votoheshin ligjet e mazhorancës?

Ku ishte kjo pavarësi kur Partia Socialiste kishte nevojë për çdo votë në sallën e Kuvendit?

Për vite me radhë, qytetarët kanë parë deputetë që ngrejnë kartonin sipas disiplinës së grupit parlamentar, që mbështesin vendimet e qeverisë dhe që identifikohen publikisht me politikat e partisë së tyre. Prandaj është normale që sot shumë njerëz të kërkojnë një shpjegim më të thellë sesa një status në rrjetet sociale.

Nuk mjafton të thuash se idealet e tua kanë qenë gjithmonë të njëjtat.

Pyetja është: nëse kanë qenë gjithmonë të njëjtat, a kanë qenë gjithmonë në përputhje me vendimet që ke mbështetur në Parlament?

Sepse historia politike e një deputeti nuk fillon ditën kur largohet nga partia. Historia politike gjykohet nga votat që ka dhënë, nga qëndrimet që ka mbajtur dhe nga vendimet që ka mbështetur.

Shumë qytetarë sot protestojnë për koston e jetesës, emigracionin masiv, korrupsionin, varfërinë, mungesën e shpresës dhe problemet që kanë shoqëruar Shqipërinë ndër vite. Këto nuk janë probleme që lindën dje.

Këto kanë qenë pjesë e debatit publik prej kohësh.

Prandaj lind pyetja legjitime: nëse kishte mospajtime kaq të mëdha me drejtimin politik, përse nuk u artikuluan më herët me të njëjtën forcë?

Është e vështirë të bindësh opinionin publik se je në opozitë me një sistem politik, kur deri dje ke qenë pjesë e shumicës që e ka mbështetur atë sistem me votë në Parlament.

Kjo nuk do të thotë se një deputet nuk ka të drejtë të ndryshojë qëndrim. Përkundrazi, politika duhet të lejojë reflektimin dhe ndryshimin.

Por kur kërkon të paraqitesh si zëri i idealeve dhe i ndërgjegjes, qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë koherencë.

Sepse koherenca nuk matet nga deklarata e largimit.

Koherenca matet nga rruga që ke bërë deri aty.

Nëse një deputete ka votuar për vite me radhë me mazhorancën, ka ngritur kartonin për vendimet e saj dhe ka përfituar nga mbështetja politike e asaj force, atëherë nuk mund të pretendojë që e kaluara të fshihet me një status të vetëm.

E kaluara politike mbetet.

Kartonët e ngritur mbeten.

Votat e dhëna mbeten.

Përgjegjësitë politike mbeten.

Dhe pikërisht për këtë arsye, akti më i fortë politik nuk do të ishte deklarimi si e pavarur.

Akti më i fortë do të ishte dorëzimi i mandatit.

Vetëm atëherë mesazhi do të ishte i qartë: “Po largohem jo vetëm nga partia, por edhe nga mandati që mora falë saj.”

Deri atëherë, shumë qytetarë do të vazhdojnë të pyesin nëse kemi të bëjmë me një akt të vërtetë parimor apo me një distancim të vonuar nga një pushtet që është mbështetur për aq kohë sa ishte politikisht i dobishëm.

Dhe kjo është pyetja që Marjana Koçeku i detyrohet t’ua sqarojë jo vetëm votuesve socialistë, por çdo qytetari shqiptar që pret përgjegjësi, jo vetëm deklarata.

Përgatiti: Koja Leonard: