Me duar të kapura dhe zemra të mbushura me shpresë, ndërtuam një jetë, ditë pas dite, për pesëdhjetë vjet. Një jetë të vërtetë, të bërë me sakrifica dhe të qeshura, me vështirësi dhe përqafime të forta. Gjithmonë së bashku, krah për krah.
Por tani që koha na ka sjellë në atë moshë kur ëndërrojmë vetëm për pak paqe, pak ngrohtësi, shtëpia është bërë e heshtur. Fëmijët? Nuk i shohim më.
Në fillim, gjetëm një mijë justifikime për ta: “Ata do të jenë të zënë”, “Jeta ecën kaq shpejt”, “Ndoshta do të vijnë për Krishtlindje”. Por pastaj ditët u shndërruan në muaj. Dhe muajt, vitet. Dera mbeti e mbyllur. Telefonatat u bënë gjithnjë e më të shkurtra, më të largëta, derisa u zhdukën në një heshtje më të zhurmshme se çdo fjalë.
Megjithatë, kjo shtëpi ende flet për ta. Çdo cep tregon një pjesë të historisë sonë së bashku. Vizatimi i varur në frigorifer, gotat e papërshtatshme që nga koha kur qeshën deri kur thyen gjithçka, shtretërit e parregulluar për shumë kohë. Kaluam netë të tëra duke i përkëdhelur, duke ua tharë lotët. Dhe tani, paradoksalisht, edhe ne na mungojnë ato britma.
Nuk kërkojmë dhurata, as fjalë të ëmbla. Vetëm një shenjë. Një zë i rastit, një vështrim që takon tonën. Një dorë që mbështetet mbi tonën, edhe nëse vetëm për pak kohë. Por ato nuk vijnë. Dhe kështu ndaluam së prituri. Por jo së dashuruari.
Sepse jemi ende këtu. Në këtë shtëpi që na pa të rinj dhe të lodhur, të fortë dhe të brishtë, të dashuruar dhe të zemëruar, bashkëfajtor në gjithçka. Dhe unë ende e kam atë. Plakun tim. Dhe ai më ka mua.
Çdo mëngjes zgjohemi me të njëjtin gjest si gjithmonë. Një mirëmëngjes i pëshpëritur, një kafe e ndarë sikur të ishte një ritual i lashtë. Kur njëri humbet në mendime, tjetri e gjen me një buzëqeshje. Ne jemi dy pemë me rrënjët tona të ndërthurura nën tokë, duke u mbajtur së bashku edhe kur era fryn më fort.
Ndoshta jemi harruar, po. Por nuk kemi harruar çfarë do të thotë të duash. Çdo ditë zgjedhim të jetojmë kështu: me pak, por me gjithçka që ka vërtet rëndësi. Nuk jemi vetëm. Jemi bashkë. Dhe në këtë, thellë-thellë, ende ndodhet gjithë lumturia e botës.
🌿 Ndonjëherë, heshtjet e të tjerëve bëhen muzikë kur ai që na mban dorën është ai që na ka zgjedhur për të gjithë jetën tonë.
Përshtati në shqip Albar
