Tek po shihja këtë foto, ku një derë gjysmë e hapur çon drejt një lëndine me bar të gjelbër, diçka më ndaloi për një moment. Ishte një reflektim momental në këtë imazh. Në përditshmërinë tonë, jemi të rrethuar nga lajme në media që trazojnë mendjen e shpirtin tonë: vrasje brenda familjes, konflikte mes të njohurve, grindje që shpërthejnë në dhunë për gjëra të zakonshme në lokale apo rrugë. Ngjarje që nuk ndodhin vetëm larg nesh, por edhe përreth, aty ku supozohet të japin siguri.
Dera në foto, e hapur vetëm gjysmë, m’u duk si simbol i kësaj bote në tension të përhershëm. Nuk është as e mbyllur, për të na mbrojtur nga jashtësia, dhe as e hapur plotësisht, për të na liruar nga frika. Është një pikë e ndërmjetme — si mendja jonë, që endet mes dëshirës për qetësi dhe realitetit të përditshëm që shpesh është i dhunshëm dhe i paparashikueshëm.
Psikologjikisht, kjo lloj gjendjeje e përhershme mes ankthit dhe dëshirës për paqe është e lodhshme. Lajmet që konsumojmë çdo ditë nuk janë thjesht informacion — ato ndikojnë në mënyrën si ndiejmë botën dhe njëri-tjetrin. Kur dhuna ndodh në vende që duhet të jenë të sigurta — si shtëpia, familja, apo ambientet ku mblidhemi për të kaluar momente qetësie apo thjesht për tu distancuar nga rutina — atëherë vetëdija kolektive fillon të luhasë besimin. Fillojmë të mbyllemi, jo vetëm pas derës fizike, por edhe brenda vetes.
Lëndina përtej derës, me bar të gjelbër, përfaqëson diçka që ndoshta kemi harruar: qetësinë, natyrën, kontaktin me diçka më të pastër dhe më të thellë. Qielli i kaltër mbi atë lëndinë nuk është thjesht një sfond — ai është simbol i mundësisë, i frymëmarrjes, i një bote që ekziston ende jashtë zhurmës. Në gjuhën e psikologjisë, do të quhej “hapësira e sigurt” — një vend ku mund të çlirohemi nga tensionet, të ndjejmë, të shërohemi.
Por ajo që më bëri të mendohem më thellë ishte kjo: ndoshta nuk është vetëm një derë. Ndoshta ka shumë dyer gjysmë të hapura. Secila prej tyre përfaqëson një mundësi, një drejtim emocional, një përballje me vetveten. Në psikologji, kjo ndarje e brendshme quhet ambivalencë emocionale — kur një pjesë e jona do të ecë përpara, por një tjetër frenohet nga frika, pasiguria e rrethanave jetësore.
Çdo derë mund të përfaqësojë një aspekt të jetës sonë që kërkon vëmendje: një diçka e pazgjidhur, një ëndërr e lënë pezull, një mendim i papërpunuar, ose një dëshirë për qetësi.Janë dyer të hapura vetëm gjysmë sepse nënvetëdija shpesh është në konflikt — mes njohjes së nevojës për ndryshim dhe ngurrimit për të dalë nga zona e njohur, sado e vështirë të jetë ajo.
Kjo situatë mund të na çojë në ankth ekzistencial — një lloj lodhjeje mendore që vjen jo nga mungesa e mundësive, por nga pafuqia për të vendosur. Ne qëndrojmë pezull, duke e shtyrë vendimin, nga hezitimi se mos zgjedhim “gabimisht”. Por edhe moszgjedhja është një zgjedhje: ajo na lë të ngrirë, emocionalisht të bllokuar, të papërmbushur.
Nëse do t’i shohim këto dyer me syrin e një psikoterapisti, ato janë porta drejt vetëdijes. Secila kërkon guxim për t’u përballur me të vërtetat tona të brendshme. Cila derë çon drejt shërimit? Cila drejt mbijetesës? Dhe cila drejt një qetësie të thellë që kemi kohë duke e kërkuar?
Ndoshta kjo foto është thjesht një kujtesë. Një kujtesë që dera është ende gjysmë e hapur. Që përtej saj ka ende jetë, gjelbërim, qiell të hapur dhe paqe — për ata që janë gati ta kërkojnë, edhe mes një bote që shpesh duket e trazuar. Dhe ndoshta, ajo që na duhet më shumë sot nuk është vetëm të dëgjojmë lajme më të mira, por të fillojmë të ndërtojmë brenda vetes një vend më të qetë, më të ndjeshëm, më të njerëzishëm.
Suela Ndoja
