5 Shtatori – Dita e Shenjtërimit të Nënë Terezës:
5 shtatori nuk është thjesht një datë kalendarike.
Është një ditë që na kthen te kujtimi i një figure të përbotshme, një gruaje shqiptare e cila me duar të lodhura, me zemër të pafund dhe me një përulësi të rrallë, e bëri botën më të butë.
Në këtë ditë, më 1997, ndërroi jetë Nënë Tereza, ndërsa më vonë, më 4 shtator 2016, Papa Françesku e shpalli Shenjtore, duke e ngritur zyrtarisht në altarin e Kishës, aty ku ajo tashmë ishte në zemrat e njerëzve shumë kohë më parë.
Redaksia: WINDOW.AL
Rrënjët shqiptare të Gonxhe Bojaxhiut:
Nënë Tereza lindi si Gonxhe Agnes Bojaxhiu në Shkup, më 26 gusht 1910.
Familja e saj ishte e njohur për bamirësi dhe atdhetari.
Ajo nuk e harroi kurrë këtë trashëgimi.
Me krenari deklaronte: “Me gjak jam shqiptare.”
Kjo fjali e shkurtër mjaftoi për ta lidhur përgjithmonë figurën e saj me kombin tonë.
Shqipëria dhe shqiptarët shpesh janë përpjekur ta mbajnë këtë lidhje si një kartë të fortë identiteti përballë botës:
Një komb i vogël që ka dhënë një shenjtore të madhe.
Misioni në Indi – nga varfëria te shenjtëria:
Në moshën 18-vjeçare, ajo la gjithçka për t’iu kushtuar jetës fetare.
Pas shërbimit si murgeshë në Loretto, ajo dëgjoi thirrjen e brendshme për të jetuar mes të varfërve të Kalkutës.
Aty themeloi Misionaret e Bamirësisë, një kongregacion që nisi me pak motra dhe sot është shtrirë në mbi 130 vende.
Në shtëpitë e saj gjetën strehë ata që shoqëria i hidhte tej:
Lebrozët, fëmijët e braktisur, të moshuarit e harruar, gratë e dhunuara.
Për të, çdo njeri kishte vlerë dhe secila jetë ishte e shenjtë.
Vlerësimi botëror:
Në vitin 1979, ajo mori Çmimin Nobel për Paqen.
Por më i madh se çmimi ishte mesazhi i saj.
Në vend që të pranonte një banket madhështor, ajo kërkoi që fondet të shkonin për të varfërit.
Ky gjest simbolizon gjithë jetën e saj – refuzim të luksit dhe përqafim të të pamundurve.
Shenjtërimi – një moment për Shqipërinë dhe botën:
Kur Papa Françesku e shpalli Shenjtore në vitin 2016, sheshi i Shën Pjetrit në Vatikan u mbush me flamuj shqiptarë.
Ishte një ditë historike jo vetëm për Kishën Katolike, por për gjithë kombin shqiptar.
Një bijë e Shkupit, një shqiptare me gjak, hyri në historinë universale si Shenjtore.
Megjithatë, ky moment u shoqërua edhe me një vëzhgim kritik:
Shqipëria dhe Kosova shpesh e përdorin figurën e Nënë Terezës si simbol politik, si dekor për të fituar legjitimitet moral, pa reflektuar thellë mbi mesazhin e saj.
Përdorimi politik i figurës së saj:
Në Shqipëri, Nënë Tereza është bërë shpesh dekor në fjalimet e politikanëve.
Sheshe, rrugë, institucione mbajnë emrin e saj, por shpesh kjo është thjesht fasadë.
Shumë prej atyre që thirren në emrin e saj nuk ndjekin as edhe një grimë të shembullit që ajo dha.
Në realitet, vendi ynë vazhdon të përballet me korrupsion, varfëri, padrejtësi, përjashtim social.
Nënë Tereza do të kishte qëndruar pranë atyre që sot enden rrugëve pa strehë, pranë familjeve që nuk kanë bukë, pranë atyre që nuk kanë zë.
Por politika jonë shpesh e ka bërë atë figurë muzeale, duke e kthyer nga një shembull i gjallë humanizmi në një ikonë të ngrirë në ceremoni shtetërore.
Në Kosovë, gjithashtu, emri i saj është përdorur për legjitimitet kombëtar.
Ajo është përmendur në çdo rast zyrtar, por rrallë është reflektuar mbi mësimin e saj për dashurinë dhe pajtimin.
Figura e saj do të duhej të shërbente si urë bashkimi mes shqiptarëve, ndërsa shpesh është përdorur si flamur për retorikë.
Çfarë na mëson sot?
Nëse duam ta nderojmë me të vërtetë Nënë Terezën, nuk mjafton t’i vendosim bustë dhe të mbajmë ceremoni.
Duhet të ndjekim mesazhin e saj:
Të jetojmë për tjetrin, të duam pa kushte, të mos braktisim të dobëtit.
Ajo vetë thoshte:
“Varfëria më e madhe nuk është mungesa e bukës, por mungesa e dashurisë.”
Kjo fjali është një shuplakë për shoqëritë tona të ndërtuara mbi indiferencë dhe interes.
Nëse sot ka fëmijë që punojnë në rrugë, nëse ka të moshuar të harruar, nëse ka të rinj që largohen nga atdheu sepse nuk shohin shpresë, atëherë ne nuk kemi bërë asgjë për ta nderuar realisht Nënë Terezën.
Trashëgimia e pavdekshme:
Nënë Tereza mbetet engjëll i përbotshëm, por për ne shqiptarët ajo është prova më e madhe se ky komb, sado i vogël, mund t’i japë botës dritë.
Nëse duam që trashëgimia e saj të mos mbetet thjesht fjalë, duhet të kthejmë vëmendjen tek të varfërit tanë, tek të harruarit tanë, tek ata që nuk kanë zë.
5 shtatori është dita kur nuk mjafton të kujtojmë, por duhet të veprojmë.
Dhe ndoshta, vetëm atëherë, mund të themi se e kemi nderuar me të vërtetë Shenjtën tonë, Gonxhe Bojaxhiun – Nënë Terezën e botës dhe bijën e përjetshme të shqiptarëve.
