Kush po flet në emër të popullit? Protesta, narrativat politike dhe beteja për të kontrolluar perceptimin.

Në politikë, ndonjëherë beteja më e madhe nuk zhvillohet vetëm në parlament apo në institucionet shtetërore. Ajo zhvillohet në rrugë, në sheshe dhe mbi të gjitha në betejën për të përcaktuar se si do të interpretohet një ngjarje nga opinioni publik.

Një protestë nuk është vetëm numër njerëzish në një shesh. Një protestë është edhe organizimi që qëndron pas saj, strukturat që e mbështesin, figurat që marrin rolin e drejtuesve dhe mesazhi politik që kërkon të përcillet.

Pikërisht këtu lind debati i madh rreth protestës që po zhvillohet në Tiranë: a kemi përballë një shpërthim të pastër qytetar, të lindur nga pakënaqësia e njerëzve, apo kemi një mobilizim politik ku forca kryesore është opozita tradicionale?

Kjo është pyetja që nuk mund të anashkalohet.

Për shumë qytetarë dhe analistë të skenës politike shqiptare, pavarësisht pranisë së disa figurave dhe forcave të tjera, pesha kryesore e organizimit i atribuohet Partisë Demokratike, e cila prej vitesh ka një bazë të konsoliduar politike, struktura në të gjithë vendin dhe një numër të madh mbështetësish të gatshëm për mobilizim.

Në këtë realitet, prania e forcave të tjera politike nuk duhet të përdoret si një mënyrë për të ndryshuar perceptimin mbi atë se kush ka ndikimin kryesor në terren.

Shqipëria Bëhet e Adriatik Lapajt, Lëvizja Bashkë e Arlind Qorit, Partia Mundësia e Agron Shehajt dhe aktorë të tjerë të rinj politikë kanë kërkuar të ndërtojnë një profil të ndryshëm nga partitë tradicionale. Ata kanë pretenduar se sjellin një frymë të re dhe një alternativë jashtë skemave të vjetra.

Por debati që shtrohet është nëse këto forca kanë sot kapacitetin real organizativ dhe mbështetjen e nevojshme për të qenë motori kryesor i një proteste të tillë, apo nëse prania e tyre shërben më shumë për t’i dhënë një tjetër imazh një mobilizimi ku pesha kryesore politike mbetet diku tjetër.

Sepse në politikë, emrat dhe etiketat kanë rëndësi. Një protestë e mbështetur nga parti politike është një element normal i demokracisë. Por një protestë e paraqitur si një revoltë spontane e të gjithë shoqërisë është një pretendim shumë më i madh dhe kërkon një analizë më të thellë.

Nuk ka asgjë të keqe që partitë politike të organizojnë protesta. Përkundrazi, kjo është pjesë e funksionimit demokratik. Problemi fillon kur qytetarëve u serviret një realitet i ndryshëm nga ai që ata shohin dhe përjetojnë.

Një tjetër pikë e rëndësishme e debatit është diaspora.

Shqiptarët që jetojnë jashtë vendit kanë një rol të jashtëzakonshëm në historinë moderne të Shqipërisë. Ata kanë punuar, kanë sakrifikuar, kanë mbajtur familjet e tyre dhe kanë kontribuar në ekonominë e vendit përmes punës dhe investimeve.

Pikërisht për këtë arsye, diaspora meriton respekt maksimal dhe nuk duhet të kthehet në një element dekorativ në betejat politike të ditës.

Çdo qytetar shqiptar që jeton jashtë vendit ka të drejtën të ketë bindjet e tij politike. Disa mbështesin një forcë, disa një tjetër, ndërsa shumë të tjerë qëndrojnë larg politikës aktive. Diaspora nuk është një trupë me një mendim të vetëm dhe nuk mund të përdoret si një kartë politike për të krijuar përshtypjen e një mbështetjeje totale.

Kur dikush përpiqet të flasë në emër të të gjithë diasporës, lind pyetja: kush i ka dhënë këtë mandat?

Sepse diaspora shqiptare është shumë më e madhe sesa një grup njerëzish në një protestë. Ajo është miliona shqiptarë me histori, bindje dhe përvoja të ndryshme.

Por përtej debatit politik, çështja më e rëndësishme është tjetër: hallet e qytetarëve.

Shqiptarët nuk dalin në rrugë vetëm për beteja mes partive. Ata kanë probleme reale. Kanë familje që përballen me koston e lartë të jetesës. Kanë të rinj që largohen çdo vit. Kanë njerëz që humbasin besimin se vendi mund të ndryshojë.

Këto janë plagët e vërteta të shoqërisë.

Dhe pikërisht këtu duhet të jetë përgjegjësia e çdo force politike: të mos përdorë dhimbjen e njerëzve si një instrument për protagonizëm.

Populli nuk ka nevojë vetëm për protesta. Populli ka nevojë për zgjidhje.

Nuk mjafton të dalësh në shesh dhe të thuash se përfaqëson qytetarët. Duhet të tregosh çfarë ofron, çfarë ndryshon dhe si do ta realizosh atë që premton.

Sepse shqiptarët kanë parë shumë premtime gjatë këtyre dekadave. Kanë parë shumë figura që kanë ardhur me fjalë të mëdha dhe më pas janë zhdukur nga përgjegjësia politike.

Sot qytetarët janë më skeptikë. Ata nuk mjaftohen më me deklarata të bukura dhe me imazhe të krijuara për publikun.

Ata shohin historinë e secilit aktor politik. Shikojnë qëndrimet e mbajtura ndër vite. Shikojnë veprimet dhe jo vetëm fjalët.

Prandaj, askush nuk duhet ta nënvlerësojë inteligjencën e qytetarëve.

Nuk mund të fshihet realiteti politik pas sloganeve. Nuk mund të ndryshohet natyra e një proteste vetëm duke ndryshuar emërtimin e saj.

Në fund, koha është gjykatësi më i madh.

Një protestë mund të krijojë zhurmë për një ditë, por vetëm besimi i qytetarëve mund të ndërtojë një ndryshim të vërtetë.

Shqipëria nuk ka nevojë për luftëra perceptimi. Ka nevojë për transparencë, përgjegjësi dhe njerëz që vendosin interesin e qytetarëve mbi interesin politik.

Sepse populli nuk kërkon spektakël. Populli kërkon drejtësi, dinjitet dhe një të ardhme më të mirë.