Një gjë nuk e gëlltit dot as logjika, as arsyeja e shëndoshë, as historia e UÇK‑së:

Si mund të quash veten ish‑pjesëtar të UÇK‑së, e në të njëjtën kohë të rreshtohesh me Iranin, një regjim teokratik që ka qenë historikisht kundër Amerikës, kundër Shqipërisë, kundër Kosovës, dhe kundër çdo projekti perëndimor që ka garantuar lirinë tonë.

Këto dy botë nuk takohen.
Nuk përputhen.
Nuk bashkëjetojnë.
E përjashtojnë njëra‑tjetrën.

1. UÇK-ja ishte projekt perëndimor, jo lindor

UÇK-ja u mbështet nga SHBA, nga NATO, nga aleatët euro‑atlantikë.
Pa ndërhyrjen amerikane, pa bombardimet e NATO-s, pa mbështetjen politike dhe ushtarake të Perëndimit, Kosova sot do të ishte nën çizmen e Millosheviqit.
Kjo është fakt historik, jo opinion.

Të thuash se je me UÇK-në, por të jesh kundër Amerikës, është një kontradiktë që e shemb vetveten.
Është si të thuash se je me lirinë, por kundër atyre që ta sollën lirinë.

2. Irani është kundër çdo gjëje që përfaqëson Kosova

Regjimi i Iranit — i cili është përgjegjës për shtypje, dhunë dhe destabilizim rajonal — ka qenë vazhdimisht në anën e Serbisë në arenën ndërkombëtare.
Ai ka kundërshtuar njohjen e Kosovës, ka votuar kundër nesh, ka lobuar kundër nesh.

Si mund të jetë dikush “ish‑ushtar i UÇK-së” dhe njëkohësisht në linjë me një regjim që ka punuar kundër pavarësisë së Kosovës?
Kjo nuk është thjesht kontradiktë — është mojim i vetvetes.

3. Amerika dhe Shqipëria janë boshti i sigurisë së Kosovës

Pa aleancën me SHBA, Kosova nuk ka garanci ekzistence.
Pa Shqipërinë, Kosova nuk ka mbështetje kombëtare.
Pa Perëndimin, Kosova nuk ka mburojë ndërkombëtare.

Të jesh kundër Amerikës dhe Shqipërisë, do të thotë të jesh kundër vetë themeleve të shtetit të Kosovës.
Kjo nuk është çështje opinioni politik — është çështje mbijetese kombëtare.

4. Zgjedhja është e pashmangshme

Nuk mund të jesh njëkohësisht me UÇK-në dhe me Iranin.
Nuk mund të jesh me Amerikën dhe me ajatollahët.
Nuk mund të jesh me Shqipërinë dhe me ata që punojnë kundër saj.
Prandaj, zgjedhja është e qartë dhe e prerë:

Ose me UÇK-në, Amerikën dhe Shqipërinë.
Ose me Iranin dhe ajatollahët, të cilët janë kundër Amerikës, kundër Shqipërisë dhe kundër Kosovës.

Nuk ka mes.
Nuk ka “edhe‑edhe”.
Nuk ka neutralitet kur vjen puna te liria, shteti dhe orientimi strategjik i kombit.

5. Kush zgjedh Iranin, nuk mund të flasë në emër të UÇK-së

Sepse UÇK-ja ishte projekt i lirisë, jo i teokracisë.
I Perëndimit, jo i Lindjes së Mesme.
I demokracisë, jo i regjimeve autoritare.

Dhe kush sot rreshtohet me Iranin, automatikisht rreshtohet kundër aleatëve që na shpëtuan.
Kjo është e vërteta e thjeshtë, e zhveshur nga propaganda.

Shkruan Arbër Hoxha: