Kur pushteti zë vendin e institucioneve,historia tregon pse Shqipëria ka nevojë për transparencë, jo për propagandë!

Në vitin 2008, në Kongresin e SPD-së në Hamburg, merrnin pjesë përfaqësues të politikës ndërkombëtare, ndër ta edhe nga Shqipëria. Mes tyre ishte Edi Rama, në atë kohë kryetar i Partisë Socialiste në opozitë dhe kryetar i Bashkisë së Tiranës.
Ai ishte një nga figurat më të spikatura të politikës shqiptare të asaj kohe një politikan karizmatik që kishte krijuar pritshmëri të mëdha te shqiptarët dhe kishte tërhequr interesin e partnerëve ndërkombëtarë, të cilët shihnin tek ai mundësinë e një Shqipërie më europiane, më të zhvilluar dhe më të qëndrueshme.
Gjatë atyre takimeve, në një moment Rama më tha: Leonard, po mua do më takojë njeri?
Ishte një fjali e thjeshtë, por shumë domethënëse për realitetin e asaj kohe: pa pushtet, çdo kontakt ndërkombëtar ishte shumë më i vështirë, pavarësisht imazhit apo pritshmërive politike.
E njihja më herët. Në vitin 2007 e kisha pritur në Hotel Albatros në Würselen, në një takim mes forcave të majta shqiptare dhe SPD-së gjermane. Si anëtar i SPD-së, kam pasur gjithmonë përpjekjen që këto lidhje dhe kontakte politike t’i vendos në shërbim të Shqipërisë dhe jo të individëve apo interesave personale. Besoja dhe vazhdoj të besoj se marrëdhëniet ndërkombëtare duhet të ndërtohen mbi bazën e shtetit dhe interesit kombëtar.
Në atë kohë, Rama nuk ishte kryeministër. Nuk kishte pushtet ekzekutiv, nuk kishte vendimmarrje mbi buxhetin, koncesionet apo lejet që vijnë me qeverisjen. Dhe kjo reflektonte qartë se sa shumë ndryshon pesha politike mes opozitës dhe pushtetit.
Prandaj lind një pyetje e thjeshtë, por thelbësore.A janë këto marrëdhënie ndërkombëtare në funksion të Shqipërisë, apo të pushtetit të momentit?
Në politikën ndërkombëtare është normale që vëmendja dhe kontaktet të ndjekin pushtetin. Por për vende si Shqipëria, kjo e bën edhe më të rëndësishme forcimin e institucioneve dhe jo personalizimin e marrëdhënieve.
Si anëtar i SPD-së, për vite me radhë kam punuar që kontaktet politike në Gjermani dhe Europë të mos mbeten vetëm në nivel personal, por të shërbejnë si ura për Shqipërinë për zhvillim, për integrim dhe për forcim institucional.
Në këtë kuadër, unë jam dhe mbetem gjithmonë në mbështetje të investimeve që sjellin zhvillim, progres ekonomik dhe rritje të vlerës së Shqipërisë në arenën ndërkombëtare. Por këto procese duhet të kalojnë vetëm përmes transparencës së plotë, institucioneve dhe debatit publik.
Nëse projekte të rëndësishme si ai i Zvërnecit do të kishin kaluar të gjitha etapat institucionale, dëgjesa publike, transparencë e plotë në Parlament dhe informim i qartë i qytetarëve , sot do të kishim më shumë mbështetje dhe më pak konflikt shoqëror.
Por kur këto hapa mungojnë ose perceptohen si të anashkaluara, rezultati është i kundërt, protesta, përplasje dhe rrezik real që investime serioze të dëmtohen ose të largohen.
Dhe këtu lind pyetja që askush nuk mund ta shmangë. Nëse humbasim investime dhe mundësi zhvillimi për shkak të mungesës së transparencës dhe konfliktit të krijuar në shoqëri, kush mban përgjegjësi? Kush është fajtori?
Sepse në fund, zhvillimi nuk mund të ndërtohet mbi mungesë besimi.

Shkruan Leonard Beqiri-Bejo: