🔴 KUR SHTETI FILLON TË KETË FRIKË NGA QYTETARËT, DEMOKRACIA HYR NË PROVË

Një shtet demokratik nuk bëhet më i fortë duke shtuar praninë e forcave të rendit në rrugë. Ai bëhet më i fortë kur qytetarët ndihen të dëgjuar, kur institucionet funksionojnë me transparencë dhe kur besimi tek ligji është më i madh se frika.

Historia politike e çdo demokracie tregon se protestat nuk lindin brenda një dite. Ato janë zakonisht rezultati i pakënaqësive që grumbullohen me kalimin e viteve. Kur qytetarët mendojnë se zëri i tyre nuk dëgjohet, protesta bëhet një mënyrë për të kërkuar vëmendje dhe llogaridhënie.

Sot, debati nuk duhet të kufizohet vetëm tek numri i protestuesve apo tek masat e sigurisë. Pyetja më e rëndësishme është: çfarë po i shtyn qytetarët të dalin në rrugë?

Për shumë njerëz, përgjigjja lidhet me shqetësime të përditshme: kostoja e jetesës, largimi i të rinjve, vështirësitë ekonomike, sfidat në sistemin shëndetësor, pritshmëritë për drejtësi dhe dëshira për institucione që funksionojnë më mirë.

Këto nuk janë çështje të një partie apo të një krahu politik. Janë tema që prekin jetën e përditshme të qytetarëve.

Në një demokraci, shteti ka dy detyra që duhet t’i mbajë në ekuilibër: të garantojë rendin publik dhe të mbrojë të drejtën e qytetarëve për t’u tubuar paqësisht. Këto nuk janë objektiva kundërshtuese; ato janë pjesë e të njëjtit rend demokratik.

Edhe Policia e Shtetit ka një rol të rëndësishëm. Punonjësit e saj janë qytetarë që shërbejnë në institucione dhe përballen me sfidat e së njëjtës shoqëri. Besimi tek policia ndërtohet kur ajo perceptohet si profesionale, e paanshme dhe në shërbim të ligjit.

Po aq e rëndësishme është që politika të mos e shohë çdo protestë si një sulm ndaj shtetit. Kritika dhe pakënaqësia janë pjesë e jetës demokratike. Ato nuk duhen injoruar, por dëgjuar dhe adresuar.

Edhe opozita mban përgjegjësi. Qytetarët nuk kërkojnë vetëm kritika ndaj qeverisë; ata presin alternativa, ide dhe një vizion që i bind se e ardhmja mund të jetë më e mirë.

Pas më shumë se tre dekadash pluralizëm, shumë shqiptarë kërkojnë më pak përplasje politike dhe më shumë rezultate konkrete. Ata duan institucione që funksionojnë, drejtësi që zbatohet njësoj për të gjithë, shërbime publike cilësore dhe mundësi për të ndërtuar jetën në vendin e tyre.

Besimi nuk fitohet me slogane. Ai fitohet kur qytetarët shohin se vendimet publike përmirësojnë jetën e tyre.

Në fund, demokracia nuk matet vetëm me zgjedhjet që zhvillohen periodikisht. Ajo matet edhe me aftësinë e institucioneve për të dëgjuar zërin e qytetarëve midis zgjedhjeve.

Asnjë pushtet nuk është i përhershëm.

Asnjë qeveri nuk është mbi shtetin.

Asnjë parti nuk është më e rëndësishme se qytetarët.

Shteti ekziston për t’u shërbyer njerëzve. Kur qytetarët ndihen të dëgjuar, demokracia forcohet. Kur ata ndihen të shpërfillur, lind mosbesimi.

Prandaj sfida më e madhe nuk është të fitohet një debat politik. Sfida është të fitohet sërish besimi i qytetarëve.

Sepse një demokraci e fortë nuk ndërtohet mbi frikën.

Ajo ndërtohet mbi besimin, përgjegjësinë, transparencën dhe respektin për dinjitetin e çdo qytetari.