Ku janë konservatorët shqiptarë kur po provohet ndërgjegjja e kombit?

Shqipëria po kalon një moment që shkon përtej një proteste të zakonshme.
Nuk është më thjesht çështja e një projekti, e një vendimi qeveritar apo e një debati politik të ditës.
Ajo që po ndodh sot është një përplasje mes qytetarëve që kërkojnë të dëgjohen dhe një sistemi që shpesh ka krijuar përshtypjen se vendimet merren larg njerëzve dhe pa njerëzit.
Në këtë përplasje, një grup njerëzish kanë vendosur të mos heshtin.
Kanë vendosur të dalin në rrugë.
Kanë vendosur të ekspozohen, të kritikohen, të sulmohen,
të etiketohen dhe të mbajnë mbi shpinë barrën e reagimit qytetar.
Janë njerëz të zakonshëm.
Nuk kanë pushtet.
Nuk kanë miliona euro.
Nuk kanë televizione kombëtare.
Nuk kanë administratë.
Nuk kanë institucione në dorë.
Kanë vetëm zërin e tyre dhe bindjen se disa gjëra vlejnë më shumë se komoditeti personal.
Dhe kjo meriton respekt.
Sepse historia e kombeve nuk është shkruar nga ata që kanë heshtur.
Historia është shkruar nga ata që kanë pasur guximin të ngrihen kur shumica rrinin ulur.
Nga ata që kanë folur kur të tjerët llogarisnin kostot.
Nga ata që kanë zgjedhur të përballen me fuqinë e pushtetit në vend që të bëhen pjesë e saj.
Por pikërisht këtu lind një pyetje që bëhet çdo ditë më e rëndë.

Ku janë partia konservatore shqiptare?

Ku janë ata që për vite të tëra kanë folur për kombin?
Ku janë ata që kanë folur për tokën,
për identitetin,
për traditën,
për trashëgiminë,
për familjen dhe për vlerat?
Ku janë ata që pretendojnë se mbrojnë interesin kombëtar?
Sepse nëse ekziston një moment kur një forcë konservatore duhet të flasë, është pikërisht ky.
Konservatorizmi nuk është një dekor për konferenca shtypi.
Nuk është një flamur që nxirret vetëm gjatë fushatave.
Nuk është një etiketë që vendoset në profilin e rrjeteve sociale.
Konservatorizmi është përgjegjësi morale.
Është mbrojtja e asaj që një komb ka trashëguar nga brezat paraardhës.
Është mbrojtja e interesit publik kur ai vihet në diskutim.
Është guximi për të qenë në anën e qytetarëve kur ata kërkojnë përgjigje.

Por në Shqipëri po ndodh diçka paradoksale.

Po protestojnë qytetarët.
Po protestojnë aktivistët.
Po protestojnë intelektualët.
Po protestojnë të rinjtë.
Po protestojnë njerëz pa pushtet.
Ndërsa shumë prej atyre që e quajnë veten konservatorë po japin përshtypjen e spektatorëve.
Dhe kjo nuk është thjesht mungesë reagimi.
Kjo është krizë identiteti politik.
Sepse një parti që nuk flet kur qytetarët dalin në rrugë për çështje që prekin territorin, natyrën,
trashëgiminë dhe interesin publik, duhet të pyesë veten se për çfarë ekziston.
Nëse nuk flet tani, kur do të flasë?
Kur gjithçka të ketë përfunduar?
Kur të mos ketë më asnjë kosto?
Kur të jetë e sigurt se nuk do të humbasë asnjë votë?
Atëherë nuk kemi të bëjmë me konservatorizëm.
Kemi të bëjmë me oportunizëm.
Një konservator i vërtetë mund të mos jetë dakord me çdo protestë.
Mund të ketë rezerva.
Mund të ketë kritika.
Mund të mos pajtohet me organizatorët apo me mënyrën e organizimit.
Por nuk mund të jetë i padukshëm.
Nuk mund të sillet sikur asgjë nuk po ndodh.
Nuk mund të zgjedhë heshtjen sa herë që vendi hyn në një debat të madh publik.
Sepse heshtja nuk është neutralitet.
Shpesh heshtja është zgjedhje.
Dhe kur heshtja bëhet zakon,
ajo shndërrohet në bashkëfajësi morale me gjendjen që pretendon se kundërshton.

Shqipëria nuk ka nevojë për konservatorë që flasin vetëm për të kaluarën.
Shqipëria ka nevojë për konservatorë që mbrojnë të tashmen dhe të ardhmen.
Nuk ka nevojë për patriotizëm ceremonial.
Ka nevojë për patriotizëm që merr përgjegjësi.
Nuk ka nevojë për fjalime të gjata për kombin.
Ka nevojë për njerëz që e mbrojnë kombin kur ai ka nevojë për mbështetje.
Sot në rrugë nuk po dalin njerëz perfektë.
Po dalin qytetarë.
Dhe qytetarët që ngrihen për të mbrojtur atë që besojnë janë shumë më afër frymës së vërtetë konservatore:
Sesa ata që zgjedhin të heshtin për të ruajtur komoditetin politik.
Sepse konservatorizmi i vërtetë nuk është frikë.
Nuk është kalkulim.
Nuk është pritje.
Nuk është heshtje.
Konservatorizmi i vërtetë është kurajo për të mbrojtur atë që konsideron të shenjtë.
Dhe nëse sot qytetarët po tregojnë më shumë kurajo se partitë që pretendojnë të mbrojnë kombin,
atëherë problemi nuk është te protestuesit.
Problemi është te ata që kanë harruar pse u krijuan,
çfarë përfaqësojnë dhe kujt duhet t’i japin llogari.
Sepse në fund të fundit,
një parti konservatore nuk gjykohet nga sa bukur flet për kombin.
Ajo gjykohet nga fakti nëse është pranë kombit kur kombi ka nevojë për të.
Dhe sot,
për shumë qytetarë,
pyetja mbetet pa përgjigje:
Ku janë konservatorët shqiptarë kur po provohet ndërgjegjja e vendit?

Përgatiti:
Koja Leonard: