Lot, luks dhe viktimizim në prime time: Intervista e Mirlinda Karçanajt te Grida Duma ngriti më shumë dyshime se sa sqarime:

Nga akuzat për tendera milionëshe, “grup të strukturuar kriminal”, pastrim parash dhe lidhje të forta me pushtetin, publiku priste një përballje të vërtetë me faktet. Por ajo që u pa në studion e Top Channel, në intervistën e Grida Duma me Mirlinda Karçanaj, ishte diçka krejt tjetër: një spektakël emocional i ndërtuar më shumë për rehabilitim figure sesa për transparencë publike.

Në vend që intervista të përqendrohej te akuzat e rënda që po hetohen nga Struktura e Posaçme Kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar, publiku pa lot, ankesa ndaj mediave, emocione të kuruara dhe përpjekje për të krijuar imazhin e një personi të “goditur padrejtësisht”. Pyetjet dukeshin të buta, të kontrolluara dhe shpesh më shumë krijonin hapësirë për viktimizim sesa për llogaridhënie.

Në shumë momente, intervista ngjante më tepër me një operacion PR-i sesa me gazetari investigative. Në vend të insistimit për kontratat, milionat, lidhjet dhe përgjegjësitë, fokusi u zhvendos te “sulmet e mediave”, te stresi emocional dhe te tentativa për të fituar keqardhjen e publikut.

Kulmi erdhi me justifikimin për luksin dhe jetën e shfaqur publikisht, kur u tha se “shtëpinë me qira në plazh e kishin marrë si gjithë shqiptarët”. Një fjali që për shumë njerëz u kthye në simbol të shkëputjes totale nga realiteti i qytetarëve të zakonshëm. Sepse shumica e shqiptarëve nuk jetojnë mes luksit, vilave buzë detit dhe jetës së privilegjuar. Shumica lufton me çmimet, qiratë, faturat dhe mbijetesën ekonomike.

Dhe pikërisht kjo e bëri intervistën edhe më problematike për publikun: tentativa për ta paraqitur luksin si normalitet dhe hetimet si padrejtësi mediatike. Në vend që të kishte reflektim mbi perceptimin publik dhe dyshimet që kanë lindur prej kohësh për mënyrën si janë menaxhuar tenderat dhe fondet, u tentua të ndërtohej narrativa e viktimës.

Një tjetër element që ra në sy ishte mënyra si u sulmuan gazetarët dhe mediat që kanë raportuar mbi çështjen. Në vend të përballjes me faktet dhe dokumentet, u krijua ideja se problemi ishin mediat dhe jo akuzat. Një formulë tashmë e njohur në Shqipëri: kur nuk arrin të bindësh publikun me prova, tenton të diskreditosh ata që bëjnë pyetje.

Por opinioni publik sot është shumë më skeptik. Njerëzit e kuptojnë kur një studio televizive kthehet në skenë për menaxhim imazhi. E kuptojnë kur emocionet përdoren për të zbutur peshën e akuzave. Dhe e kuptojnë kur pyetjet e forta mungojnë pikërisht aty ku duhet të ishin më të ashpra.

Në fund, intervista e Mirlinda Karçanaj tek Grida Duma në Top Channel nuk arriti të shuante dyshimet publike. Përkundrazi, për shumë njerëz krijoi ndjesinë e një spektakli televiziv të kuruar për pastrim figure. Dhe ndoshta ky ishte problemi më i madh i gjithë asaj mbrëmjeje: sa më shumë u përpoqën të krijonin empati, aq më shumë publiku pa privilegjin, arrogancën dhe distancën nga realiteti i përditshëm i shqiptarëve.