Kur “maja e ajsbergut” del nga goja e dikujt që e ka parë nga afër
Dje Arben Ahmetaj vendosi të na kujtojë, me atë qetësinë e tij karakteristike, se çfarë kemi parë deri tani – apartamentet luksoze që bien si kokrra bore në media, tenderat që duken si short i rregulluar, kontratat që mbajnë erë favori nga kilometra larg – nuk është asgjë më shumë se… maja e ajsbergut.
Po, maja.
Ajo pjesa e vogël, e dukshme, që del mbi ujë për t’i bërë të gjithëve “oooooh” e “aaaaah”, ndërsa poshtë, në thellësi, pret pjesa e vërtetë, e madhe, e ftohtë dhe shumë, shumë e errët.
Dhe ja ku vjen ironia e bukur: me këto pak fjalë, zoti Ahmetaj, pa dashje apo me dashje, i dha të drejtë doktor Sali Berishës në ato denoncime që për vite me radhë i kanë thënë “ekzagjerim”, “teatri politik”, “rrëfime pa bazë”.
Sepse kur njeriu që ka qenë brenda makinës, që ka parë butonat nga afër, del dhe thotë “po, ajo që ju treguan është vetëm pjesa e paraqitur bukur në sipërfaqe”… atëherë papritmas disa akuza të vjetra fillojnë të tingëllojnë pak më pak si trillim dhe pak më shumë si kronikë.
Është pak si të shohësh filmin e tmerrit dhe në fund të kuptosh se monstra që ke parë deri tani ka qenë vetëm koka – dhe trupi është ende nën shtrat, duke pritur radhën.
Tani mbetet pyetja e thjeshtë, por jo aq e lehtë për t’u përgjigjur:
Kush do ta nxjerrë atë ajsberg të tërë nga uji?
Ose – pyetje edhe më e hidhur – a do të na lënë ta shohim ndonjëherë, apo do të vazhdojmë të na tregohen vetëm majat e reja, të lustruara bukur për konsum publik?
Sepse, siç duket, Shqipëria ka mësuar të jetojë me majat.
Pyetja është: kur do të lodhet nga kjo lojë?
🇦🇱🧊
Shkruan Rea Lundra
