Karamelet e helmuara:Shqipëria që po vret fëmijët e vet!

Çfarë dreqin tjetër duhet të ndodhë në këtë vend që të kuptojmë se kemi rënë në greminë?

REDAKSIA WINDOW:AL

Sot në Korçë, fëmijët u helmuan me karamele të përziera me hashash.
Fëmijë të pafajshëm, që prindërit i çuan në shkollë me bindjen se po i çonin në një vend të sigurt, përfunduan në shtrat spitali, duke luftuar për frymën.
Dhe ndërkohë, shteti, institucionet, shoqëria civile, mediat – të gjithë heshtin ose bëjnë sikur reagojnë me disa fraza të vdekura.

Ky nuk është thjesht një incident.
Ky është akt lufte kundër fëmijëve tanë, kundër brezit që duhet të mbajë këtë vend gjallë nesër.
E kush është fajtori?
Sigurisht, shpërndarësit e krimit. Por jo vetëm ata.
Po aq fajtorë janë ata që heshtin, ata që nuk reagojnë, ata që bëjnë sikur “nuk kanë dëgjuar”.

Ku dreqin janë organizatat që thonë se mbrojnë të drejtat e fëmijëve?
Ku janë “shoqatat për mbrojtjen e të miturve”, ku janë psikologët e shkollave, ku janë mësuesit e qytetit që duhet të jenë sytë dhe veshët e parë të alarmit? Heshtin!
Sepse janë kthyer në fasadë, sepse jetojnë me projekte dhe fonde të huaja, dhe fëmija real, me mish e gjak, i intereson vetëm si statistikë në raportet e tyre.

Ku është shteti?
Ku është Edi Rama me propagandën e tij të pafund?
Ku është Berisha, ku janë opozitarët që bërtasin për gjithçka, por nuk dinë të organizojnë një protestë për jetën e fëmijëve?
Të gjithë janë zhdukur ose fshehur pas deklaratave boshe.
Sepse ky shtet është kalbur deri në palcë.
Sepse për ta, fëmija është një numër, një premtim, një “kauzë” për t’u shfrytëzuar, por kurrë një qenie për t’u mbrojtur.

Oborret e shkollave janë kthyer në tregje droge.
Mësuesit dhe drejtuesit janë kthyer në burokratë pa zë.
Policia merret me selfie e aksione për show, por nuk patrullon aty ku duhet – tek fëmijët.
Ministria e Arsimit është e zënë me tendera dhe portale, ndërsa Ministria e Brendshme mjaftohet me konferenca shtypi.
Ky është shtet i vdekur.

Në çdo vend normal, pas një ngjarjeje të tillë do të kishte dorëheqje të menjëhershme.
Do të kishte arrestime. Do të kishte reformë urgjente.
Në Shqipëri? Do të ketë vetëm një deklaratë, një komision, një “po hetohet” – dhe pastaj harresë.
Ashtu si çdo herë. Ky është krimi i dytë:
Krimi i harresës.

Por kjo ngjarje nuk duhet të harrohet.
Sepse nuk është vetëm Korça.
Mund të jetë Tirana nesër, Shkodra, Vlora, Durrësi…
Sot fëmijët u helmuan me karamele. Nesër mund të jetë diçka tjetër, më e rëndë, më e errët.
Dhe atëherë do të jetë vonë.

Ky është një apel për prindërit:
Mos heshtni më!
Nuk mund t’i dërgoni fëmijët në shkollë e të bëni sikur gjithçka është normale.
Mos e pranoni që jeta e tyre të jetë në mëshirën e një shteti të kalbur.
Kërkoni llogari, organizohuni, bërtisni, protestoni.
Fëmijët nuk kanë zë – por ju keni!

Ky është një apel për gazetarët:
Mos e lini këtë histori të mbyllet në dy ditë.
Mos e përdorni vetëm për klikime.
Hetoni, nxirrni përgjegjësit, mos e mbuloni turpin e këtij vendi me zhurmën e ditës.

Ky është një apel për shoqërinë:
Nuk ka më justifikime.
Heshtja është krim. Kush hesht, është bashkëfajtor. Kush mbyll sytë, është pjesë e mekanizmit që po helmon fëmijët.

Fëmijët janë vija e kuqe.
Ata janë e vetmja arsye që ky vend ka ende një pikë shprese.
Kush nuk i mbron ata, është tradhtar.
Kush i braktis, është armik.
Kush i përdor për politikë, është kriminel.

Shqipëria është sot në provën e fundit.
Nëse ky krim kalon pa përgjegjësi, pa dorëheqje, pa hetim, pa reagim, atëherë Shqipëria nuk ka më as të ardhme, as shpresë, as nder.
Dhe kush vazhdon të heshtë, është po aq fajtor sa ai që shpërndau karamelet e helmuara.