Zoti e la të paralizuar! Shteti i vrau shpresën!

Një shtet që shkel mbi të dobtit!

Një akt i pastër kriminal mbi dhimbjen e familjes Koçeku dhe gjithë Thethit!

Ky nuk është më shtet – është një regjim që shkatërron gjithçka që nuk kontrollon dot. Një qeveri që e sheh shqiptarin e ndershëm si armik, dhe tokën e tij si plaçkë! Edi Rama nuk ndërton – ai shkatërron. Ai nuk qeveris – ai sundon me urrejtje, arrogancë dhe përçmim për çdo njeri që guxon të ndërtojë diçka me duart e veta në këtë vend të mallkuar nga vetë pushteti që duhet ta mbrojë.

Shembjet në Theth nuk janë aksione ligjore – janë akte dhune shtetërore! Nuk janë zbatim i rendit – janë gërmime mbi varre, mbi kujtime, mbi plagë të pashëruara! Çdo gur i hedhur në tokën e Thethit sot është një lot, një rënkim, një thirrje drejt qiellit për drejtësi që nuk vjen kurrë. Sepse ky nuk është shteti i njerëzve – është shteti i një klike të pashpirt që nuk njeh as Zot, as ligj, as moral.

Rasti i familjes Koçeku është më shumë se një histori personale – është një akt i pastër barbarie institucionale. Bekim Koçeku, i paralizuar, mbajti në duar amanetin e motrës së tij të ndjerë, Amanda Koçeku. Një grua e fortë, punëtore, që u flijua për të mbledhur para, për të investuar në një tokë që e kishte trashëgim nga gjyshërit, për të ndërtuar një bujtinë – jo për luks, jo për pasuri, por për të parë të qeshur fytyrën e vëllait të saj, për t’i dhënë një copë gëzim një jete të mbushur me sfida.

Dhe çfarë bën ky shtet? Me një urdhër verbal, pa paralajmërim, pa proces, pa mundësi mbrojtjeje, me polici, fadroma dhe dhunë – shemb gjithçka. Nuk shemb një ndërtesë, por një jetë. Nuk zhduk një objekt, por një histori, një kujtim, një amanet të shenjtë.

Bekimi nuk ka më shtëpi. Nuk ka më bujtinë. Ka vetëm një pllakë përkujtimore të motrës dhe një varg gërmadhash që i flasin për një padrejtësi që nuk fshihet dot me asnjë propagandë, me asnjë deklaratë qeveritare.

Ky është një krim. Dhe krimi ka emër dhe mbiemër: Edi Rama.

Ky është njeriu që nxiti vetë investimet në turizëm malor, që i thirri shqiptarët të ndërtonin në Theth, që fliste për “rilindje të zonave alpine” – dhe sot është po ky njeri që me dorën e vet, me urdhrin e vet, me urrejtjen e vet, shemb ëndrrat e atyre që i besuan!

Ky nuk është më një kryeministër – është një agresor i brendshëm, një shkatërrues sistematik i çdo shprese shqiptare, një armik i tokës së vet dhe njerëzve të vet.

Thethi nuk është vetëm një vend turistik – është memorie kombëtare, është gjak i pastër i atij Veriut që nuk është nënshtruar kurrë! Dhe kjo dhunë ndaj familjes Koçeku është tentativë për nënshtresim të krenarisë sonë më të madhe – atyre që, edhe të varfër, e ndershëm, e të papushtetshëm, nuk u ulën kurrë para padrejtësisë.

Por ka një gjë që ky shtet nuk e kupton: amaneti nuk shembet me fadromë. Amanda nuk vdes dy herë. Ajo jeton sot në zemrën e çdo shqiptari që e sheh këtë padrejtësi dhe nuk mbyll sytë. Jeton në çdo njeri që thotë: “Mjaft më me këtë pushtet kriminal që grabit e shemb, që shtyp e varros, që ndëshkon çdo ndjenjë njerëzore!”

Nëse ky vend ka ende pak ndërgjegje, ajo do të ngrihet. Sepse Thethi po qan, por nuk është i thyer. Ai do të jetë dëshmia më e madhe e një regjimi që shembi gjithçka, por që kurrë nuk arriti të shembë dinjitetin dhe shpirtin e njerëzve që nuk u dorëzuan kurrë.