Opozita shqiptare flet për popullin: Por jeton si aristokraci politike.

Ndërsa shqiptarët përballen çdo ditë me varfëri, pasiguri, çmime në rritje dhe mungesë shprese, një pjesë e madhe e klasës politike, përfshirë edhe krerët e opozitës vazhdon të jetojë në luks, vila, privilegje dhe komoditet që qytetari i zakonshëm nuk i imagjinon dot.
Kjo është kontradikta më e madhe e politikës shqiptare:
Flasin në emër të të varfërve, por jetojnë si milionerë.
Flasin për sakrificë, por nuk sakrifikojnë asgjë.
Flasin për krizë, por vetë nuk e prekin krizën.
Në Shqipërinë reale, qytetarët nuk po kërkojnë më luks.
Ata po kërkojnë minimumin për të jetuar:
Bukë për familjen,
ujë 24 orë,
energji pa frikën e faturës,
një spital ku të mos vdesin korridoreve,
një shkollë normale për fëmijët,
siguri për jetën,
punë me dinjitet,
drejtësi që nuk blihet.
Por ndërkohë që njerëzit luftojnë për mbijetesë, politika shqiptare jeton në një univers tjetër.
Deputetë që deklarohen “pranë popullit”, por qarkullojnë me makina luksoze dhe jetojnë në vila të blinduara.
Politikanë që bëjnë teatër patriotik në podiume, ndërsa fëmijët e tyre studiojnë dhe jetojnë jashtë Shqipërisë.
Figura opozitare që flasin për “shpëtimin e vendit”, por që prej dekadash janë pjesë e të njëjtit sistem që e ka rrënuar këtë vend.
Kjo nuk është më opozitë reale.
Për shumë qytetarë, kjo është thjesht një elitë tjetër politike që kërkon pushtetin jo për të ndryshuar sistemin, por për të zëvendësuar ata që janë në pushtet.
Dhe pikërisht këtu lind zemërimi i njerëzve.
Sepse shqiptarët nuk po shohin më dallim të madh mes pushtetit dhe opozitës.
Të dyja palët akuzojnë njëra-tjetrën në televizione, por jetojnë pothuajse me të njëjtin standard luksi dhe privilegji.
Ndërkohë:
Pensionistët numërojnë lekët për ilaçe,
të rinjtë largohen masivisht nga vendi,
familjet po mbyten në borxhe,
bizneset e vogla po falimentojnë,
dhe qytetari i zakonshëm ndjehet i pambrojtur dhe i tradhtuar.
Në këtë realitet, vila e politikanit nuk shihet më si sukses.
Shihet si simbol i shkëputjes totale nga populli.
Dhe ironia më e madhe është kjo:
Sa më shumë varfërohet populli, aq më shumë pasurohet politika.
Në një vend normal, opozita duhet të ishte zëri i revoltës qytetare.
Duhet të ishte forca që jeton mes njerëzve, që ndjen dhimbjen e tyre dhe që përballet realisht me pushtetin.
Por në Shqipëri, shumë qytetarë kanë nisur të besojnë se opozita është kthyer në pjesë të komoditetit të sistemit.
Një opozitë që shpesh:
Bën protesta pa rezultat,
prodhon vetëm retorikë,
përdor zemërimin e qytetarëve si kapital politik,
por nuk sjell alternativë reale.
Dhe pyetja që po bëhet gjithnjë e më brutalisht në opinionin publik është:
A kemi opozitë që lufton për popullin…
Apo thjesht politikanë që presin radhën për të marrë pushtetin dhe privilegjet e tij?
Sepse një popull mund të durojë varfërinë për një kohë.
Por nuk duron pafundësisht hipokrizinë.
Dhe sot, zemërimi i qytetarëve nuk është më vetëm ndaj qeverisë.
Është ndaj gjithë një klase politike që për vite me radhë ka folur për Shqipërinë…
Ndërsa ka jetuar larg realitetit të shqiptarëve.

Përgatiti:
Koja Leonard: