Anatomia e një Tradhtie Kombëtare: Si Sali Berisha Asgjësoi Pluralizmin për Interesat e Tij Familjare dhe Personale!

Ajo që po jetojmë sot në Shqipëri nuk është thjesht një krizë e radhës politike, por një agoni klinike e sistemit demokratik. Një vend pa opozitë reale është një vend pa të ardhme. Dhe arkitekti kryesor i këtij asgjësimi, njeriu që i vuri kazmën e fundit pluralizmit shqiptar, është Sali Berisha. Me egon e tij të pangopur, me verbërinë për të mbajtur me çdo kusht një vulë dhe një seli si mburojë personale, ai kreu tradhtinë më të madhe ndaj qindra mijëra demokratëve që sakrifikuan gjithçka për një Shqipëri ndryshe.

Ai nuk po lufton për pushtet; ai po lufton për veten e tij, duke e marrë peng të gjithë opozitarizmin me vete në humnerë.

“Foltorja”: Mashtrimi i Madh që Vrau Shpresën e Fundit

Kur nisi e ashtuquajtura “Foltore”, shumë qytetarë dhe demokratë të thjeshtë besuan se po lindte një lëvizje emancipuese, një valë e re që do të pastronte partinë nga apatia dhe do të rikthente votën e lirë. Por sot maskat kanë rënë plotësisht. Ajo nuk ishte një lëvizje për parime, por një instrument hakmarrjeje dhe mbijetese personale.

• Vrasja e Votës së Lirë: Ironia më e madhe e “Foltoreve” është se ato premtuan primare dhe demokraci të drejtpërdrejtë. Sot, brenda asaj që quhet PD, nuk ka asnjë garë reale. Çdo kandidat, çdo emër në listë, çdo kryesi është e paracaktuar nga zyra e familjes.
• Kthimi në Ushtarë të Bindur: Ata që dje premtonin se do të ishin zëri i lirë i demokratëve, sot janë shndërruar në ushtarë të heshtur, pa dinjitet, që presin vetëm urdhrin e radhës nga plaku. Ata nuk guxojnë të mendojnë, nuk guxojnë të sugjerojnë, e aq më pak të kundërshtojnë.
• Distanca nga Njerëzit Realë: Ndërsa selia e PD-së merret me “revolucionet” e sajuara të tavolinave, qytetarët e thjeshtë përballen me varfërinë dhe eksodin. Ky lloj opozitarizmi nuk përfaqëson më askënd tjetër përveç një rrethi të ngushtë oligarkik të mbledhur rreth kryetarit.

Simbioza e Fëlliqur: Rama dhe Berisha, Dy Anët e së Njëjtës Monedhë

Është një iluzion naiv të besosh se Edi Rama dhe Sali Berisha janë armiq të përbetuar. Në të vërtetë, ata janë dy bashkëpunëtorët më të ngushtë në këtë skenë politike. Ata ushqehen me ekzistencën e njëri-tjetrit.

Formula e mbijetesës është e thjeshtë: Edi Ramës i duhet një Sali Berishë i izoluar, i konsumuar dhe i damkosur, në mënyrë që t’u thotë shqiptarëve dhe ndërkombëtarëve: “Nëse nuk më doni mua, ja kush ju pret tek dera.” Nga ana tjetër, Berishës i duhet Edi Rama si “pogrom” për të justifikuar çdo dështim të tijin dhe për të mbajtur rreth vetes ata fanatikë që ende besojnë te lufta imagjinare.

Ky është stanjacioni i artë shqiptar. Është një teatër ku rolet janë të ndara shkëlqyeshëm: njëri vjedh votat dhe buxhetin e shtetit në dritë të diellit, ndërsa tjetri bën zhurmë në parlament për të mbuluar të vërtetën. Ky pakt i pashkruar është vdekja e rotacionit demokratik në Shqipëri.

Gënjeshtra 80-Vjeçare dhe Degradimi i “Fjalës së Shenjtë”

Nuk ka pamje më të trishtë sesa të shohësh një burrë tetëdhjetëvjeçar, të shtrembëruar nga mosha, nga mëkatet politike dhe nga interesat e ngushta vetjake si Kulla e Pizës, që del çdo ditë para kamerave dhe gënjen pa asnjë pikë turpi.

Ky njeri ka kurajën t’u thotë shqiptarëve se ky grup njerëzish të nënshtruar, ky ekip pa shtyllë kurrizore, është “ekipi më i mirë në historinë e vendit”. Kur dëgjon se si manipulohet e vërteta në dritë të diellit nga dikush që ka drejtuar këtë vend për dekada, të vjen të humbësh shpresën.

Dhe fatkeqësia më e madhe është kulti i individit që ende mbijeton tek ne. Ka ende njerëz që e shohin këtë figurë si të shenjtë, duke mos kuptuar se ai po luan me fatet e fëmijëve të tyre vetëm për të mos u përballur me drejtësinë dhe me fundin e tij politik. Ky nënshtrim ndaj “babait të kombit” është një sëmundje mendore politike që po na mban peng në mesjetë.

Nga Parti Politike në Prona Private

Në Shqipëri nuk ka më debat idesh, nuk ka programe alternative dhe nuk ka hapësirë për njerëz të rinj e të aftë. Partitë janë kthyer në prona private, në shënime të thjeshta në regjistrin e pasurive të paluajtshme të kryetarëve. Karakteristikat e Partisë-ShtetKarakteristikat e Partisë-Pronë (PD sot) Kontroll absolut i ideologjisëKontroll absolut i financave dhe emërimeve nga familja Eleminimi i fraksioneve me dhunëEleminimi i zërave kritikë me përjashtime dhe linçime publike Vendimmarrje kolektive formaleVendimmarrje e njëanshme nga zyra e “Plakut”

Nëse nuk ka demokraci reale brenda vetë partive politike, është utopi të presësh që këto struktura të sjellin demokraci në qeverisjen e vendit. Ata që sot pranojnë të jenë ushtarë të heshtur të Berishës, nesër do të jenë hajdutët dhe dhunuesit e rinj të administratës publike.

Epilogu i një Tradhtie: Fiton një… Asgjë!

Sali Berisha mund të vazhdojë të mbajë fjalime, mund të vazhdojë të mbushë seli me militantë të paguar apo të verbuar, por historia e ka dhënë verdiktin e saj. Me këtë ekip servilësh, me këtë mendësi mesjetare të pronësisë mbi partinë, dhe me këtë lojë të hapur me Edi Ramën, ai nuk ka për të fituar kurrë asgjë.

Opozita nën drejtimin e tij është thjesht një kufomë politike që mbahet artificialisht në jetë për të plotësuar nevojat e pushtetit. Kushdo që e konsideron veten demokrat, kushdo që e do vërtet këtë vend—qoftë i majtë apo i djathtë—duhet të distancohet urgjentisht nga ky model i kalbur. Koha e kulteve ka mbaruar; është koha që shqiptarët të refuzojnë lojërat e të dy oborreve dhe të kërkojnë një të ardhme jashtë këtij stanjacioni të ndyrë politik.