MOR KEMI TË BËJMË ME TONELATA KOKAINE!
A PO ËSHTË GRURË?!

June 16, 2026 6

Ore, se çfarë s’po na dëgjojnë veshët Këto ditë…

Çdo javë del një lajm i ri:
Kaq ton kokainë këtu, kaq ton kokainë atje, kaq ton kokainë në port, kaq ton në kamion, kaq ton në kontejner.
Njeriu po bëhet lëmsh.
Në një moment fillon e mendon se mos nuk bëhet më fjalë për kokainë, por për ndonjë produkt bujqësor që importohet me shumicë.
Prandaj lind pyetja me të drejtë:
Mos është grurë ky?
Apo ndoshta miell?
Se s’ka mundësi që kaq shumë “miell Kolumbie” të qarkullojë nëpër Shqipëri sa për të ushqyer gjysmën e kontinentit.
Mbase duhet pyetur edhe Ministria e Bujqësisë:
Sepse me këto sasi që dëgjojmë, duket sikur jemi kthyer në një fuqi të madhe të industrisë ushqimore.
Ironia është se sa herë kapen tonelata të tëra kokaine, publiku dëgjon shifrat marramendëse, sheh fotografitë dhe videot, por rrallëherë merr përgjigje për pyetjen më të rëndësishme:
Kush qëndron pas tyre?
Kush i financon?
Kush i organizon?
Kush i mbron?
Dhe si është e mundur që rrjete të tëra ndërkombëtare arrijnë të lëvizin mallra me vlerë qindra milionë euro?
Nëse do t’i besonim vetëm lajmet, do të na dukej sikur kokaina po lëviz nëpër botë më lirshëm se mallrat e zakonshme.
Njëra ngarkesë kapet sot, tjetra nesër, një tjetër pas një jave.
Shifrat rriten vazhdimisht:
Ndërsa qytetarët mbeten me të njëjtën pyetje:
Si është e mundur?
Dhe ndërsa ne dëgjojmë për tonelata të tëra që sekuestrohen,
dikush mundohet të na bindë se gjithçka është nën kontroll.
Por kur dëgjon për qindra kilogramë e mijëra kilogramë që dalin çdo muaj nëpër lajme, nuk të mbetet gjë tjetër veçse të pyesësh me sarkazëm:
“Ore, a jemi duke folur për kokainë apo për grurë?
Sepse me këto sasi, po duket sikur Amerika Latine nuk po eksporton më kafe,
por po furnizon gjithë botën me ‘miell special’.”
E kur arrin puna deri këtu, ndoshta vërtet duhet të thirret edhe Ministria e Bujqësisë për një sqarim.
Të paktën të dimë njëherë e mirë se çfarë po importohet me tonelata kaq të mëdha:
Sepse lajmet po na bëjnë të mendojmë se toka nuk po prodhon më grurë,
por vetëm “miell Kolumbie”.

Nëse e dëgjon lajmin sot, duket sikur Shqipëria është kthyer në një magazinë gjigante ku çdo javë “zbulohet një stok i ri”.
Njëherë në port, njëherë në rrugë, njëherë në një kontenier që “rastësisht” nuk u hap më herët.
Dhe çdo herë i njëjti film:
Sekuestrim, foto, deklaratë, dhe pastaj heshtje.
Por ajo që të bie në sy nuk është vetëm kapja, por përsëritja e saj.
Sepse kur një gjë përsëritet në këtë shkallë, njeriu fillon e pyet veten:
A po flasim për raste të izoluara, apo për një sistem që funksionon paralelisht me sistemin zyrtar?
Dhe këtu ironia bëhet edhe më e fortë.
Sepse për mallrat normale, doganat janë aq të rrepta sa edhe një kuti e gabuar mund të ndalet.
Ndërsa këtu flasim për sasi kokaine që nëse do të ishin produkte ushqimore, do të furnizonin kontinente të tëra për muaj të tërë.
Prandaj edhe ajo shprehja me “grurë” apo “miell Kolumbie” nuk tingëllon më vetëm si shaka. Është një mënyrë për të thënë:
Si ka mundësi që një volum kaq i madh lëviz, kalon, shpërndahet dhe prapë del sikur është “kapur në momentin e fundit”?
Dhe pyetjet shtohen vetë:
Kush i organizon këto rrjete që duken pa fund?
Si ndërtohen këto zinxhirë që kalojnë kufij, porte dhe shtete?
Dhe pse gjithmonë historia mbyllet vetëm me “u sekuestrua”, pa u parë kurrë filmi i plotë deri në fund?
Në fund, publiku mbetet me një ndjesi të çuditshme:
Një përzierje mes habisë dhe mosbesimit.
Sepse kur lajmi i “tonelatave” bëhet rutinë,
ai humb efektin e tij tronditës dhe kthehet në diçka që dëgjohet si statistikë, jo si alarm.
Dhe atëherë sarkazma del vetë:
Ndoshta vërtet nuk është kokainë, ndoshta është “mall industrial i padeklaruar” që po kalon nëpër dogana me emra të ndryshëm…
Sepse ndryshe, është e vështirë të shpjegohet pse historia duket gjithmonë e njëjtë,
vetëm me shifra më të mëdha çdo herë.