Kam për të të dashur:

Kanë për t’u tharë gjethet prej lisit të shpresës,
do të bien një nga një si kujtime të lodhura,
e unë prapë kam për të të dashur:

Kanë për t’u avulluar ujërat e Ujëvarës së Niagarës,
do të mbetet vetëm një jehonë e zbrazët e madhështisë së dikurshme,
e unë kam për të të dashur:

Kanë për t’u kthyer duarbosh fëmijët nga fushat e ëndrrave të tyre,
me sytë plot pyetje dhe zemrën bosh,
e unë prapë kam për të të dashur:

Kanë për t’u copëtuar akullnajat në Polin e Veriut,
do të shkrihen në heshtje si kujtesa e një bote të ftohtë,
e unë kam për të vazhduar për të të dashur:

Ka për të rënë shi e borë mbi Saharë,
do të mbijë një bar i zbehtë mbi mashtrimin e jetës,
e unë kam për të të dashur:

Kanë për t’u thyer xhamat e dritareve të fitores së vetme të njeriut mbi vetveten,
do të shpërbëhen edhe iluzionet e fundit të krenarisë,
e unë kam për të të dashur:

Kanë për t’u përlyer mendimet e ndritura të njerëzve të vdekur,
do të shtrembërohen të vërtetat deri në mosnjohje,
e unë…
Kam për të të dashur:

Edhe nëse mizorisht do të ma shkulin zemrën nga kraharori,
edhe nëse do të më lënë pa rrahjen që më mban gjallë,
unë prapëseprapë vetëm ty kam për të të dashur:

Kanë për t’ia dërguar Mona Lizës në muzeun e Luvrit,
do ta shohin si send e jo si shpirt,
e ti ndoshta do të më mbash mëri,
por unë kam për të të dashur:

Kanë për ta gjetur pjesën e veshit të Van Goghut,
do ta shesin shtrenjtë në një ankand pa ndjenjë,
por kjo s’ka për të më lënë asnjë përshtypje,
sepse unë kam për të të dashur:

Kanë për t’i marrë poezitë e mia,
do t’i veshin me emra të tjerë e do t’i quajnë të tyret,
e unë kam për të vazhduar për të të dashur:

Kam për t’u detyruar të punoj si hamall,
me duar të lodhura dhe shpirt të papranuar,
edhe pse i njohur si poet,
dhe kam për të jetuar duke të të dashur:

Kanë për të ndërtuar një hotel luksoz në Trekëndëshin e Bermudës,
do të shesin misterin si rehati për të pasurit,
e unë do të guxoj t’i mallkoj,
duke të dashur ty:

Një mëngjes të akullt do të gjej para shtëpisë
korbin e ngordhur të Allan Poe-s,
si shenjë e një bote që ka humbur edhe errësirën e saj të bukur,
e mua mallkimi nuk ka për të më zënë,
duke të dashur ty:

Kanë për të çelur lule të bukura helmuese nëpër rrugë të rreme,
do të joshin sytë dhe do të vrasin shpirtin,
por unë kam për të vazhduar të të dashur ty:

Fëmijët do të harrojnë shijen e akullores në mes të verës,
do të rriten pa gëzime të vogla,
e unë kam për të të dashur:

Do të pushojë vajtimi i Ajkunës për vëllanë e saj të vdekur,
do të shterojë edhe dhimbja që dikur ishte e shenjtë,
e unë vetëm kam për të të dashur:

Një ditë gratë do t’i përpijnë gjuhët llafazane,
heshtja do të bëhet më e rëndë se fjala,
nuk do të ketë më burra që vdesin për liri,
trimëria do të kthehet në kujtim,
drejtësisë do t’ia nxjerrin sytë,
dhe e vërteta do të endet si e humbur

Bukuria,
dhe dashuria do të bëhen sinonim i shthurjes,
do të përlyhen kuptimet më të pastra të jetës:

Diellin e dritës së diturisë do ta varrosin për së gjalli,
errësira do të quhet dije:

Do të harrohen Tolstoi e Gëte,
do të humbasë kujtesa e shpirtit njerëzor:

Dhe unë…
Edhe atëherë,
kur gjithçka të jetë përmbysur,
kur njeriu të mos njohë më veten,
kam për të ndërruar jetë duke të dashur Ty,
jo si një zgjedhje,
por si të vetmen të vërtetë që më ka mbetur.

Koja Leonard: