Ipeshkvi i popullit dhe Ipeshkvi i establishmentit.

Esse

Ipeshkvi i popullit zgjohet nadje heret e shkon te besimtari qi s’ka fjete tanë natën, se ka kenë i sëmure, se ka pasë halle sociale në shtetin antisocial, e përpiqet me i dhanë forcë.

Ipeshkvi i establishmentit e pret besimtarin në pikë të ditës, dalin bashkë në fotografi, i rreh shpatullat e në fund e niset duarthatë në shpi.

Ipeshkvi i popullit shkon atje ku qeveria po ua prishë shpijat njerëzve të thjeshtë me tanë brutalitetin shtetnor, pa asnji kujdes social e kristian, e u fshin lotët.

Ipeshkvi i establishmentit pret pushtetarët në zyrat e veta, dalin bashkë në foto para kamerave, mbushin mediat sociale, qeshin barkngimë para syve të uritunve, të pa ujë e të pa rrugë.

Ipeshkvi i popullit i denon nga altari hyjnor ata qi po vjedhin e po përfundojnë përditë në burgje: politikanët farisej, pasuesit e atyne qi kanë vra e kanë pre popullin tash shtatëdhjetë vjet.

Ipeshkvi i establishmentit pret klyshët e atyne qi kanë vra me gjyq e pa gjyq klerin katolik shqiptar, e kurrë s’u distancuen prej anës vrastare të historisë.

Ipeshkvit të vet, populli i ka ndërtue nji altar të shenjtë në zemër, në përjetsi; ipeshkvit të establishmentit, ky i fundit i ka ndërtue nji bodrum të artë, të lidhun me zingjirë, e sa herë qi i duhet, e therret me shpela fytyrën e krimit të vet.

“Kush ka me trashëgue Qiellin nji ditë?” – e pyeti Shën Pjetri Krishtin.

Krishti shikoi kah altari i popullit, ku digjte nji kandil i përvujtë, e tha:
“Ai qi ecë në rrugën e ngushtë të dashnisë, të dhimbjes e të së vërtetës. Jo ai qi kërkon sheshin e gjanë të pushtetit, por ai qi mbart kryqin e popullit barrë të vetën. Se aty, në lotin e fshimë, në plagën e prekme, lind Mbretëria e Qiellit.”

Gjergj Jozef Kola

26.08.2025

Der Bischof des Volkes und der Bischof des Establishments
Essay

Der Bischof des Volkes erhebt sich früh am Morgen und geht zu dem Gläubigen, der die ganze Nacht nicht geschlafen hat, weil er krank war, weil er Sorgen hatte in einem asozialen Staat – und er versucht, ihm Kraft zu geben.

Der Bischof des Establishments empfängt den Gläubigen mitten am Tag, sie lassen sich gemeinsam fotografieren, er klopft ihm auf die Schulter – und schickt ihn schließlich mit leeren Händen nach Hause.

Der Bischof des Volkes geht dorthin, wo die Regierung den einfachen Menschen mit ganzer staatlicher Brutalität die Häuser zerstört, ohne jede soziale oder christliche Rücksicht, und er wischt ihnen die Tränen ab.

Der Bischof des Establishments empfängt die Machthaber in seinen Büros, sie treten gemeinsam vor die Kameras, füllen die sozialen Medien, lachen mit vollen Bäuchen vor den Augen der Hungernden, der Dürstenden und derer ohne Wege.

Der Bischof des Volkes klagt vom heiligen Altar herab jene an, die stehlen und Tag für Tag im Gefängnis enden: die pharisäischen Politiker, die Nachfolger jener, die seit siebzig Jahren das Volk geschlachtet und unterdrückt haben.

Der Bischof des Establishments empfängt die Sprösslinge jener, die mit und ohne Urteil den albanischen katholischen Klerus ermordeten – und die sich niemals von der mörderischen Seite der Geschichte distanzierten.

Dem eigenen Bischof hat das Volk in seinem Herzen einen heiligen Altar errichtet, auf ewig.
Dem Bischof des Establishments hat letzteres einen goldenen Kerker gebaut, mit Ketten gefesselt, und sooft es ihn braucht, ruft es ihn herbei, um das Gesicht seiner Verbrechen reinzuwaschen.

„Wer wird eines Tages das Himmelreich erben?“ fragte der heilige Petrus den Christus.

Christus blickte zum Altar des Volkes, wo eine demütige Lampe brannte, und sprach:
„Jener, der den engen Weg der Liebe, des Schmerzes und der Wahrheit geht. Nicht jener, der den breiten Platz der Macht sucht, sondern jener, der das Kreuz des Volkes zu seiner eigenen Last macht. Denn dort – in der abgewischten Träne, in der berührbaren Wunde – wächst das Reich des Himmels.“

Gjergj Jozef Kola

Il Vescovo del popolo e il Vescovo dell’establishment
Saggio
Il Vescovo del popolo si alza all’alba e va dal credente che non ha chiuso occhio tutta la notte, perché malato, perché oppresso dai problemi sociali in uno Stato antisociale – e cerca di dargli forza.

Il Vescovo dell’establishment riceve il credente a metà giornata, si fanno fotografare insieme, gli batte una mano sulla spalla – e alla fine lo rimanda a casa a mani vuote.

Il Vescovo del popolo va là dove il governo demolisce le case della gente semplice con tutta la brutalità dello Stato, senza alcuna attenzione sociale né cristiana, e asciuga le loro lacrime.

Il Vescovo dell’establishment riceve i potenti nei suoi uffici, escono insieme davanti alle telecamere, riempiono i social media, ridono a pancia piena davanti agli occhi degli affamati, degli assetati e di chi è senza strade.

Il Vescovo del popolo denuncia dall’altare divino coloro che rubano e finiscono ogni giorno in prigione: i politici farisei, i seguaci di quelli che da settant’anni uccidono e macellano il popolo.

Il Vescovo dell’establishment accoglie i figli di quelli che con e senza processo hanno assassinato il clero cattolico albanese – e mai si sono distanziati dal lato assassino della storia.

Al suo Vescovo, il popolo ha eretto un altare santo nel cuore, per l’eternità.
Al Vescovo dell’establishment, quest’ultimo ha costruito una prigione dorata, incatenata, e ogni volta che serve lo richiama per lavare il volto dei suoi crimini.

«Chi erediterà un giorno il Cielo?» – chiese San Pietro a Cristo.

Cristo guardò verso l’altare del popolo, dove ardeva una lampada umile, e disse:
«Colui che percorre la via stretta dell’amore, del dolore e della verità. Non colui che cerca la strada larga del potere, ma colui che fa della croce del popolo il proprio peso. Perché lì – nella lacrima asciugata, nella ferita tangibile – nasce il Regno dei Cieli.»

Gjergj Jozef Kola