Zgjedhjet janë fars: Por mandatet janë bio!

Dyfaqësia e përjetshme e politikës shqiptare: Nuk njohim zgjedhjet, por marrim mandatet

Redaksia WINDOW.AL

Demokracia shqiptare është kthyer në një cirk të neveritshëm, ku çdo palë politike luan rolin e saj në skenë, ndërsa publiku – qytetarët – mbeten gjithmonë të mashtruar. Pas zgjedhjeve të 11 majit 2025, skena politike na dha edhe njëherë të njëjtin shfaqje: opozita shpalli zgjedhjet të manipuluara, deklaroi se nuk i njeh rezultatet, por në të njëjtën kohë pranoi mandatet e dala prej tyre. Ky është kulmi i hipokrizisë, dyfytyrësisë dhe degradimit moral të klasës politike shqiptare.

Si mund të quhet farsë një proces dhe në të njëjtën frymë të përfitosh nga rezultati i tij? Kjo është si të deklarosh se një lojë futbolli ishte e trukuar, por prapë të mbash medaljen e argjendtë në qafë dhe të përfitosh sponsorizimet. Ky është absurd i pastër dhe, fatkeqësisht, është kthyer në standard politik në Shqipëri.

Historia e dyfaqësisë politike në Shqipëri

Ky nuk është fenomen i ri. Prej vitit 1991 e këtej, Shqipëria ka parë të njëjtin model: kur fiton njëra palë, zgjedhjet shpallen të lira dhe demokratike; kur humbet, shpallen të manipuluara dhe të vjedhura. Nuk ka ndodhur asnjëherë që ndonjë humbës politik të dalë dhe të thotë: “Ne humbëm sepse nuk bindëm qytetarët, sepse programi ynë ishte i dobët, sepse ne gabuam”. Jo, gjithmonë faji i hidhet palës tjetër, policisë, komisionerëve, ambasadave, madje edhe motit.

Kjo është kultura e mohimit dhe e mospranimit të humbjes, një kulturë e rrezikshme që ka sakatosur çdo shans për të ndërtuar një demokraci të shëndoshë. Dhe sot, kjo kulturë është ngjizur deri në palcën e politikës shqiptare, duke e bërë atë të paaftë për reflektim, për vetëpastrim dhe për reformë.

Humbja e 11 majit: katastrofa që u mbulua me alibi

Zgjedhjet e 11 majit ishin një disfatë historike për Partinë Demokratike. Kurrë më parë kjo parti nuk kishte marrë një rezultat kaq të turpshëm, aq sa për herë të parë shumë zona të vendit mbetën praktikisht pa opozitë të organizuar. Por në vend që të kishte një analizë serioze, një përballje me të vërtetën, një marrje përgjegjësie nga udhëheqja, ndodhi e kundërta: u ringrit retorika e vjetër “na vodhën”.

Ky është një mashtrim kolektiv. Një parti që nuk analizon humbjen është një parti e vdekur. Një parti që nuk pranon realitetin është një parti e paralizuar. Dhe një parti që gënjen militantët e saj se “fitorja iu rrëmbye”, në vend që t’u thotë se “fitorja nuk erdhi sepse nuk e merituam”, është një parti që nuk ka më as moral, as të ardhme.

Paradoksi i mandateve: mohimi dhe pranimi në të njëjtën kohë

Ja ku qëndron absurdi më i madh: të mos njohësh zgjedhjet, por të pranosh mandatet që burojnë prej tyre. Nëse zgjedhjet janë farsë, atëherë çdo mandat është produkt i farsës. Nëse zgjedhjet nuk vlejnë, as mandati nuk vlen. Dhe nëse nuk ka mandat legjitim, atëherë çdo deputet i opozitës që e pranon është bashkëpunëtor në farsë.

Por jo, ata nuk e refuzojnë. Nuk dorëzojnë mandatet, nuk dalin jashtë sistemit. Ata hyjnë në Kuvend, marrin rrogën, përdorin makinat, përfitojnë privilegjet dhe bëjnë sikur janë opozitë. Ky është mashtrim i dyfishtë: mashtrim ndaj qytetarëve që besuan në kauzën e tyre dhe mashtrim ndaj vetë demokracisë që ata thonë se duan ta mbrojnë.

Pasojat për demokracinë shqiptare

Ky fenomen është helm për sistemin politik. Për sa kohë një opozitë nuk ka guxim të pranojë humbjen, të bëjë autokritikë dhe të rinovohet, pushteti do të sundojë i qetë. Për sa kohë që partitë opozitare mbajnë gjallë këtë dyfaqësi, qytetarët humbasin besimin dhe largohen nga politika.

Rezultati i këtij degradimi është i qartë: pjesëmarrja në zgjedhje bie gjithnjë e më shumë, emigracioni rritet, mosbesimi ndaj institucioneve bëhet i pakthyeshëm. Në fund, Shqipëria mbetet një shtet me fasadë demokratike, por me përmbajtje autokratike.

Faji nuk është vetëm i opozitës

Le të jemi të qartë: përgjegjësia kryesore për këtë gjendje nuk bie vetëm mbi opozitën. Qeveritë shqiptare, njëra pas tjetrës, kanë abuzuar me pushtetin, kanë përdorur administratën, policinë dhe çdo instrument për të mbajtur kontrollin mbi zgjedhjet. Por kur përballë ke një opozitë të pafuqishme, të dyfytyrshme dhe të zhytur në mashtrime, pushteti sundon pa rival.

Kështu, Shqipëria ka mbetur pa alternativë. Një qeveri që sundon e korruptuar dhe një opozitë që justifikohet si viktimë, por në fakt është pjesë e të njëjtit sistem të kalbur.

Çfarë duhet të ndodhte, por nuk ndodh kurrë

Në një demokraci normale, një humbje e tillë do të sillte dorëheqjen e menjëhershme të liderit, thirrjen e një kongresi të jashtëzakonshëm, hapjen e partisë për figura të reja dhe ndërtimin e një alternative reale. Në një demokraci normale, refuzimi i zgjedhjeve do të përkthehej në refuzim total: mospranim të mandateve, bojkot të Kuvendit, luftë të hapur politike për reformim të sistemit.

Por kjo nuk ndodh në Shqipëri. Këtu, liderët nuk dorëhiqen kurrë. Partitë nuk hapen kurrë. Mandatet nuk refuzohen kurrë. Dhe qytetarët mbeten gjithmonë të tradhtuar.

Konkluzion: Demokraci e rreme, opozitë e rreme

Shqipëria sot jeton në një realitet të rremë demokratik. Ne kemi zgjedhje që nuk njihen, mandate që merren, opozitë që nuk opoziton dhe qeveri që sundon pa frikë. Kemi një politikë të zhveshur nga dinjiteti, ku humbja nuk pranohet, përgjegjësia nuk merret, analiza nuk bëhet.

Kjo është dyfaqësia e përjetshme që po mban peng vendin. Një dyfaqësi që ushqehet nga egoja e liderëve, nga interesat personale dhe nga frika për të humbur privilegjet. Një dyfaqësi që ka vrarë çdo shpresë për një demokraci funksionale.

Deri sa qytetari shqiptar të thyejë këtë rreth vicioz, deri sa të kërkojë me forcë fundin e kësaj hipokrizie, Shqipëria do të mbetet e mbytur në mashtrim, farsë dhe dyfytyrësi. Dhe ky është turpi më i madh i tranzicionit tonë të pafund.