I am the one who reads you every day,
I trace the wrinkles of your forehead in words,
I dip the pen in the honey of the soul,
With tears that flow, I form sentences.
These are the wrinkles that speak to me, complain,
They carry the weight of icebergs, unspoken words,
Memories that tumble over cliffs,
And I, the poet, strive to lift them up to the moon.
They are gazes, feelings with form,
That rest on my forehead like an umbrella,
Strangely resembling light,
And I, the poet, create words with the wrinkles.
A waterfall of seas quietly drips,
From the eyes of the poet onto the golden wrinkle,
The words of hope speak, preach,
With a heart of iron, they become ships on the way.
So many wrinkles rest upon the cheeks,
Resembling hills and valleys that have collapsed,
There the poet sows trees and peace,
To wait, there are no time, working in solitude.
The poet dips the pen in gold-land
Over the wrinkles, pain and tears that fill the seas,
The poet illuminates the woman’s face, the white brow,
And fills her soul with ships of hope.
Even when the wrinkles and gray play around,
Like icebergs, ships sunk in the seas,
With the words of the heart, illuminates the pain,
With the light of kindness, the poet reigns.
By Blerina Pellumbi
Translate Kujtim Hajdari
Poeti
Jam unë që të lexoj çdo ditë
Rrudhat e ballit tënd në fjalë i gërmëzoj
Penën ngjyej në të mjaltin shpirt
Me lotë që më rrjedhin fjali zë formoj
Janë rrudhat që më flasin, ankohen
Mbajnë peshë aizbergësh ,fjalësh të pathëna
Kujtime që mbi gremina rrëzohen
E unë poeti mundohem ti çoj lart tek hëna
Janë vështrime, ndienja me formë
Që më rrinë ballit fytyrës si çadër
Çuditërisht me dritën ngjasojnë
E unë poeti me rrudhat zë e krijoj fjalët
Ujvara detesh heshtur zënë pikojnë
Nga sytë e poetit mbi të artën rrudhë
Fjalët e shpresës flasin ,ligjërojnë
Me zemër të hekurt anije më bëhen udhës
Sa shumë rrudha rrinë përmbi faqe
Ngjasojnë me kodra lugina të rrëzuara
Aty poeti zë e mbjell pemë edhe paqe
Të presi jo kohë më s’ka, punon i vetmuar
Poeti ngjyen penën floriarën
Mbi rrudha , dhimbje lotë që mbushin dete
Poeti ndriçon fytyrën grua, vetull bardhën
Dhe shpirtin ja mbush me anije shprese
Edhe kur rrudhat e thinjat zënë lodrojnë
Si aizbergë anijesh mbytur detesh
Me fjalët e zemrës dhimbjen zë ndriçon
Me dritën e mirësisë mbretëron poeti
By Blerina Pëllumbi
