SPAK e hetoi për 2 vite, sot kërkon pushimin e çështjes ndaj Jonaid Myzyrit: Kush mban përgjegjësi për baltën publike?

Dy vite hetime. Dhjetra thirrje në SPAK. Akuza të rënda. Zhurmë mediatike. Dyshime për korrupsion. Ngritje e një klime publike ku emri i një njeriu lakohet çdo ditë sikur fajësia të ishte vendosur paraprakisht…

Dhe sot?
Po vetë SPAK kërkon pushimin e çështjes ndaj Jonaid Myzyri.

Një kthesë që nuk është thjesht juridike. Është morale, institucionale dhe njerëzore.

Sepse në Shqipëri, edhe kur shpallesh i pafajshëm, askush nuk ta kthen kohën e humbur. Askush nuk ta pastron plotësisht baltën që është hedhur mbi emrin tënd. Askush nuk ta kthen qetësinë familjare, presionin psikologjik, paragjykimin publik apo damkën që të mbetet edhe pasi dosja mbyllet.

Kjo është drama më e madhe e drejtësisë spektakël:
Të akuzojnë me bujë…
Të gjykojnë mediatikisht…
Të vendosin në “kryq” publik…
Dhe pastaj, në heshtje, kërkojnë pushimin e çështjes.

Po kush mban përgjegjësi për dy vite pezullim?
Kush mban përgjegjësi për figurën e dëmtuar?
Kush mban përgjegjësi për perceptimin publik që krijohet kur një njeri trajtohet si fajtor pa një vendim?

Sepse këtu lind pyetja që shumë qytetarë e bëjnë sot:
A po përdoret drejtësia për të hetuar me profesionalizëm, apo për të prodhuar tituj, presion dhe goditje publike?

Kur një institucion si SPAK nis hetime për “afera korruptive”, publiku automatikisht mendon se bëhet fjalë për prova të forta. Por kur pas dy vitesh vetë organi i akuzës kërkon pushim të çështjes, lind e drejta morale për të kërkuar shpjegime.

Sepse nuk mjafton vetëm të thuash:
“Nuk u provua.”

Duhet të shpjegohet pse u krijua gjithë ajo furtunë publike.
Duhet të shpjegohet pse një zyrtar vihet përballë opinionit si simbol korrupsioni dhe më pas dosja shuhet pa zhurmë.

Në çdo shtet serioz, drejtësia nuk matet vetëm me arrestime apo hetime të bujshme. Matet edhe me aftësinë për të mos dëmtuar padrejtësisht njerëzit. Matet me standardin e provës. Matet me përgjegjësinë institucionale.

Rasti i Jonaid Myzyri po rikthen një debat të madh:
A po jetojmë në kohën kur mjafton një hetim për të të “dënuar” publikisht, edhe nëse më pas rezulton ndryshe?

Sepse në fund të fundit, drejtësia nuk është teatër.
Nuk është propagandë.
Nuk është garë për tituj mediatikë.

Drejtësia duhet të jetë e saktë. E balancuar. E drejtë.

Dhe kur një institucion akuzon fort, por më pas tërhiqet, qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë transparencë, përgjegjësi dhe llogari.

Sot çështja mund të mbyllet juridikisht.
Por debati publik sapo ka nisur.