Është një nga momentet më të jashtëzakonshme të zhvillimit njerëzor, sepse bëhet fjalë për një organ që hyn në funksion shumë herët, në një fazë kur gjithçka është ende mikroskopike dhe sapo ka nisur të formohet. Pikërisht kjo shfaqje kaq e hershme e rrahjeve të zemrës e bën fillimin e jetës edhe më mahnitës.
Akoma më mbresëlënëse është fakti se zemra nuk pret urdhër nga truri për të nisur punën. Rrahjet e para shfaqen falë sistemit të saj elektrik, pra qelizave të veçanta që janë në gjendje të krijojnë dhe koordinojnë vetë impulset e nevojshme për tkurrje. Me fjalë të tjera, zemra nis aktivitetin e saj përmes një autonomie biologjike të jashtëzakonshme, ritëm që vetëm urtësia dhe fuqia e Zotit mund ta vendoste që në fillesë të jetës.
Në fillim, zemra nuk i ngjan aspak organit që njohim më vonë, por më tepër një strukture të thjeshtë, ende në transformim. Megjithatë, edhe në këtë formë kaq të hershme, ajo fillon të tkurret dhe të vërë gjakun në lëvizje. Kjo do të thotë se një nga funksionet më të rëndësishme të trupit hyn në veprim që në javët e para, kur pjesa tjetër e zhvillimit sapo ka nisur.
Fakti që rreh për herë të parë vetë, na tregon diçka të jashtëzakonshme për zemrën: gjatë gjithë jetës ajo vazhdon të mbështetet në këtë mekanizëm të saj elektrik. Truri mund të ndikojë ritmin e saj, mund ta përshpejtojë ose ta ngadalësojë sipas emocioneve, lodhjes apo gjendjes së organizmit, por nuk është ai që i jep shkëndijën e parë dhe as ai që e bën të rrahë çast pas çasti.
Prandaj zemra mbetet një nga organet më të mrekullueshme të trupit të njeriut. Fillon shumë herët, vihet në lëvizje falë impulsit të saj elektrik dhe vazhdon të rrahë pa pushim, ditë e natë, për vite të tëra. Është një nga provat më të fuqishme të mrekullisë së krijimit hyjnor, që Zoti e ka vendosur në trupin e njeriut me një rend të heshtur, të saktë dhe të jashtëzakonshëm.
