PASAZH:

Jam i trishtuar…

Ka net që më kaplon një heshtje e rëndë. Jo ajo heshtje që qetëson, por ajo që bërtet në shpirt. Dhe në këtë natë, unë e ndjej se ti mungon më shumë se gjithnjë. Trëndafilat që më dhe – ato që dikur i mbaja si kujtim të dashurisë sate – tani më mbeten në duar si plagë. Si kujtime të gjalla që më djegin, jo më me aromën e tyre, por me therjen e së shkuarës. U vyshkën njësoj si fjalët e fundit që më the, ftohta, pa jetë… ndërkohë që unë ende të kërkoja në çdo gjë.

A e di çfarë ndodh kur dielli perëndon? Ai nuk ikën i qetë. Perëndimi vrapon, rend si i tërbuar pas mollëve që varen në degët e një parajse që nuk na takon më. Vrapon me pishtar në duar – si për të vënë flakën gjithçkaje që mbeti pezull mes nesh. Dhe unë, i heshtur, e shoh këtë skenë të përditshme si një dënim poetik. Si një përsëritje që më kujton ty – çdo natë, çdo herë.

E çuditshme si dashuria, që dikur më ngjante me një dritë të përjetshme, tani më duket si një zjarr që digjet në zemrën time. Nuk dua ta shuaj. Jo, s’e dua shuarjen! Dua ta ndiej deri në rrënjë, sepse vetëm kur më dhemb, më kujton që ishe e vërtetë. Më mirë një plagë që më lë gjurmë, sesa një boshësi që më bën të dyshoj në gjithçka.

Ti ishe fjalë e shkruar në letër me bojë zemre. Tani, letra është lagur nga shiu i kujtimeve dhe fjalët janë tretur. Por unë i mbaj mend. I kam ruajtur në kujtesë, si një faqe që s’e gris kurrë, ndonëse më vret sa herë e lexoj. A mund të harrohet një përqafim që ndaloi kohën? Një puthje që mposhti frikën? A mund të zëvendësohet ndonjëherë ajo mënyra si më shihje, sikur isha gjithçka?

Jo… nuk mundet. Sepse ti nuk ishe thjesht dashuri. Ti ishe ajo ndjenja që i jepte kuptim të gjitha fjalëve të mia. Ishe frymëzim, dhe tani që ke ikur, më duket se më mungon edhe fryma.

Por e di çfarë? Unë s’ta kërkoj më kthimin. S’do të të lus të rikthesh kohën pas. Dashuria jonë – ajo që jetuam e që u dogj – meriton të mbetet e shenjtë. Edhe si dhimbje. Sepse për një çast, në një botë që shpesh s’ka kuptim, ne dy u bëmë poezi. Dhe ajo poezi do të jetojë në mua, edhe kur trëndafilat të më mbeten sërish në duar si plagë.

E ndërsa nata përgatitet të digjet nën pishtarët e diellit që ikën… unë do të mbetem këtu, duke të dashur në heshtje. Në një heshtje që nuk kërkon përgjigje, por që flet më shumë se çdo fjalë.

Sepse dashuria e vërtetë nuk shuhet kurrë. Ajo thjesht… digjet ngadalë. Derisa kthehet në dritë.
Me një trëndafil në dorë”

Po qëndroj këtu…
Si një stacion i zbrazët, ku trenat vijnë dhe ikin, por ti nuk zbret kurrë.
Kam në dorë një trëndafil – të vetmin dëshmitar të ndjenjës sime – dhe po pres.
Po pres, edhe pse e di që ti je aty diku, e pavendosur…
E turbullt në mendime…
E frikësuar nga ajo që ndjen…
Ose ndoshta thjesht nuk ndjen aq sa unë.

Nuk dua të të detyroj. Jo.
Dashuria nuk është burg…
Është ftesë. Është hapje e zemrës, jo kërkesë për kthim.
Unë po të ftoj… me heshtje, me praninë time, me këtë trëndafil që ruan aromën e gjithçkaje që nuk kemi thënë ende.

E di që dyshon.
E di që ndoshta zemra jote është një derë gjysmë e hapur – jo nga mungesa e ndjenjës, por nga frika e asaj që ndodh kur ajo hapet plotësisht.
E di që ke parë plagë më parë. E di që mbase dhe unë nuk jam ajo siguria që ti kërkon.

Por unë jam këtu.
Jo për të të bindur.
Jo për të të imponuar një ndjenjë.
Jam këtu… sepse nuk dua të largohem pa ta dhënë këtë trëndafil.
Ai nuk është thjesht një lule. Është një përkthim i heshtur i shpirtit tim.
Një dorë që zgjatet, edhe nëse ti nuk e kap.

Ndoshta nuk është koha.
Ndoshta ti nuk je gati.
Ndoshta unë do të iki nga kjo pritje me zemër të lodhur dhe me trëndafilin ende të papranuar.
Por do iki me dinjitet. Me krenarinë që pata guximin të dua. Pa kushte, pa detyrime.
Thjesht… të dua.

Nëse ndonjëherë, në ndonjë mëngjes të vonë, e ndjen që dikush të ka dashur ndryshe… me heshtje, me pritje, me përulje…
Dije që isha unë.

Dhe ndoshta, në një botë tjetër, në një jetë tjetër…
Ti do të kishe pranuar trëndafilin.
Dhe unë nuk do të isha thjesht një kujtim i butë në hijet e pavendosmërisë sate.
Ai qëndronte aty, në këndin e një sheshi të qetë, ku drita e pasdites ngjante sikur kishte marrë frymë nga muzgu. Mbi duart e tij, që dridheshin lehtë nga emocioni, qëndronte një trëndafil i kuq. I vetmi. I prerë me kujdes. I mbajtur me respekt. Një trëndafil që s’ishte thjesht një lule, por një ndjenjë që kishte marrë formë.

Ajo kishte premtuar se do të vinte. Nuk ishte një premtim i plotë, por një “ndoshta”, një fjalë e lënë pezull siç lihen ndjenjat kur zemra nuk është plotësisht e bindur. Ai e dinte këtë. E ndjente në mënyrën si ajo fliste me zë të ulët, si shmangte shikimin kur ai përmendte fjalën “ne”. Por gjithsesi, ai kishte ardhur. Me trëndafilin në dorë dhe me shpresën në zemër.

Minutat kalonin. Fëmijë kalonin duke qeshur, pleq që rrinin nëpër stola, çifte që ndanin kafe të ngrohta në buzë të një dite pranvere… por ajo nuk po vinte. Ai nuk hidhërohej. Ishte më shumë i ngrirë në një ndjenjë pritjeje, si një statujë që ka marrë frymë për herë të parë vetëm për të dhuruar një trëndafil.

Sepse për të, ajo ishte më shumë se një vajzë. Ishte një ndjesi që zgjaste përtej çasteve. E kishte parë me sy të hutuar herën e parë, e kishte ndjerë me zemrën që rrihte shpejt, herën e dytë. Dhe tani… tani vetëm donte ta ndante atë ndjenjë me të. Pa kërkesa. Pa kushte. Pa presione.

Por ajo nuk po vinte. Jo sepse nuk donte… por sepse nuk ishte e sigurt.

Ai e kuptonte këtë. E kishte kuptuar prej kohësh. Ndoshta zemra e saj kishte frikë. Ose mbase thjesht nuk ndiente aq sa ai. Ndoshta kishte lëndime të pashëruara, ose thjesht kishte më shumë pyetje sesa përgjigje. Ai nuk e gjykonte. As nuk e mbante mëri.

Kur dielli nisi të ulej pas çative, ai ngriti trëndafilin dhe e vështroi gjatë. Ajo nuk kishte ardhur. Dhe ai nuk do të qëndronte më gjatë. E shtrëngoi trëndafilin me kujdes, sikur të mbante në dorë një zemër që nuk e pranoi kurrë dashurinë. Dhe pastaj u nis.

Nuk e hodhi trëndafilin. Jo. E mori me vete. Sepse për të, edhe refuzimi kishte një bukuri. Kishte dinjitet. Kishte dashuri. Ishte një tregim që kishte ndodhur pa u thënë asnjë fjalë.

Dhe ndoshta, diku në një botë tjetër, në një ditë tjetër, ajo do të kishte ardhur. Do të kishte buzëqeshur. Do t’ia kishte marrë trëndafilin nga dora dhe do të kishte thënë: “Jam gati.”

Por në këtë botë, ai mbeti thjesht njeriu që deshi me gjithë zemër… dhe që iku me një trëndafil të papranuar.

…Ai ecte ngadalë, me hapa të matur, sikur çdo hap të peshonte më shumë se tjetri. Rrugët e qytetit i dukeshin më të heshtura tani, edhe pse zhurma e makinave dhe hapat e njerëzve nuk kishin ndryshuar. Ishte brenda tij që diçka kishte ndërruar formë – jo shpresa, sepse ajo s’kishte vdekur plotësisht, por pritja… pritja kishte marrë fund.

Kur mbërriti në shtëpi, vendosi trëndafilin mbi tavolinë. Nuk donte ta shihte më, por nuk kishte zemër as ta largonte. Ajo lule ishte dëshmia e heshtur e asaj që ndjeu. E vetmja gjë që kishte mbetur pas një pritjeje të gjatë dhe të heshtur.

Ditët që pasuan nuk ishin të lehta. Ai nuk e kërkoi më. As nuk i shkroi. Por çdo gjë që shihte i fliste për të: një fustan me ngjyrën e syve të saj, një këngë që ajo kishte përmendur dikur, një libër që i kishte dhënë në bisedë pa e kuptuar sa rëndësi do të kishte më vonë. Dhe pastaj ishte trëndafili… që po vyshkej dita-ditës.

Por një pasdite, pak ditë më vonë, dera trokiti lehtë. Ai nuk priste askënd. Hapi pa menduar dhe ajo ishte aty. Me flokët e kapura si gjithmonë, me sytë e lagur, si të një personi që kishte luftuar me veten dhe më në fund kishte zgjedhur të mos fshihej më.

– Më fal që nuk erdha… – tha ajo me zë të ulët. – U tremba.

Ai nuk foli menjëherë. Thjesht e shikoi. Kishte kaq shumë për t’i thënë, por ndoshta asnjë fjalë nuk do të kishte kuptim në atë çast. Ajo hodhi sytë nga tavolina dhe pa trëndafilin e tharë.

– E ruajte… – pëshpëriti.

Ai buzëqeshi lehtë, me një trishtim të ëmbël në fytyrë.

– Sepse edhe dashuria, kur nuk pranohet, mbetet kujtim… por jo më pak e vërtetë.

Ajo iu afrua ngadalë. E preku trëndafilin me kujdes dhe pastaj ngriti sytë drejt tij.

– Po sikur të vij tani? Pa “ndoshta”, pa frikë, pa dyshim?

Ai nuk tha asgjë. Thjesht mori trëndafilin e vyshkur, e vendosi me kujdes në një kuti të vogël druri, dhe më pas u kthye nga ajo.

– Hajde. Pa pyetje. Pa vonesa.

Dhe për herë të parë, nuk ishte ai që priste. Ajo kishte ardhur.

Dashuria, si trëndafilat, mund të vyshket në dorën e një pritjeje të gjatë… por nëse rrënjët janë të gjalla, ajo mund të lulëzojë sërish, kur koha dhe zemrat bëhen gati.

Përgatiti: Koja Leonard: