BABë QË MË RRITëE ME ZEMËR!

Kur nana iku më la në duart e tua
Në sytë e tu mbeti drita e fundit e imja
Ti më rrite me zemër me gjak e me mund
Çdo mall që s’më dha bota , ma dhe ti pa fund.

Unë isha jeta jote fryma në mëngjes
E bukura vajzë me shpirt të ndjeshëm e të ndershëm pa stres
Ti ëndërrove për mua: “Të jetë emër me zë
Të ngrihet krenare kudo që të jetë”

Por unë u martova dhe larg të lash
E largësia të dogji si diell në gushë plas
Të mungova unë , siç më mungon ti sot
Ti më doje pranë, jo larg në një botë tjetër të ftohtë

Amanetet që le më ndjekin si hije
Më kërkojnë të jem dritë mes errësirës që vjen pa fije
Por sot babë, shpirtin ma djeg fjala e rëndë
E askush s’e pastron veç dorës tënde të ndershme, të ndërruar në jetë me dhimbje

Jam krenare për ty, për zemrën që s’u lodh
Për durimin tënd, për fjalët që më bënë njeri sot
Jam krenare për atë që më mësove çdo ditë:
Të jem njeri me shpirt, me dashni, pa pishman e pa frikë.

Ti më mungon si ajri në ditë me erë
Dhe fjala që s’e thashë më rri në bark e më vret përherë
Veç ti do dije ta dëgjoje, pa gjykim
Veç ti do dije ta ndreqje me zemër çdo gabim

Nga Vera Gjonaj