Mirdita humbi një mundësi. Por jo dinjitetin.
Ne dhamë gjithçka: djersën, mundin, përkushtimin. E deshëm Mirditën të bashkuar, të përfaqësuar me dinjitet, jo të përçuar në copa interesash të vogla. Trokitëm derë më derë, folëm me çdo zemër, kërkuam bashkim dhe përfaqësim, dhe jo përçarje e pazare.
Në një qark ku bashkëpunimi solli përfaqësim—si në Kurbin e Lezhë—Mirdita vendosi të shpërndajë veten. Kush e deshi këtë humbje? Kush i fryu klaneve të vjetra dhe urrejtjes së vjetër? Kush punoi që Mirdita të mos kishte zë?
Ne nuk patëm zhurmë, nuk patëm të fortë. Por patëm qytetari, guxim dhe përulësi. Dhe arritëm një rezultat që Mirdita s’e ka prodhuar prej 35 vitesh. Fituam, por nuk na lanë të përfaqësohemi. E ndërkohë, përfaqësimi vendoset diku larg, në qytete që s’e njohin as shpirtin, as hallet e Mirditës.
Kjo nuk është vetëm padrejtësi. Është shpërfillje politike. Dhe një politikë që shpërfill realitetin, s’mund të ndërtojë të ardhmen.
Por unë, sado e dhimbshme kjo plagë, do vijoj të frymoj me Mirditën. Do jem aty, me secilin që më dha votën, që më besoi emrin, që bëri histori me guximin për të qëndruar besnik ndaj një ideali. Faleminderit për atë ndjesi të rrallë nderi që më dhatë.
Për ata që ndihmuan ndarjen, që ngatërrojnë krenarinë me egon, bashkimin me kontrollin dhe shpresën me frikën – historia do u mbajë mend për frenimin. Koha do i shërojë plagët, por do mbajë mend edhe plagëtarët.
Unë s’kam humbur. Unë kam fituar njerëz. Kam fituar vetëdije. Kam fituar një Mirditë që s’pranon më të heshtë. Dhe do jem aty – për ta mbajtur zgjuar.
